หนังโลกที่เราอยากดู : What We Do in the Shadows

Home / ข่าวหนัง, ข่าวหนัง arthouse สารคดี / หนังโลกที่เราอยากดู : What We Do in the Shadows

What We Do in the Shadows

ล้อแวมไพร์ สไตล์สารคดี (ปลอม)

What We Do in the Shadows poster

“สิ่งที่เราทำในเงามืด” เป็นชื่อที่ฟังเหมาะกับหนังแวมไพร์ดีอยู่แต่เงามืดในหนังเดือดบ้าไม่บันยะบันยังจากนิวซีแลนด์เรื่องนี้ไม่ใช่ปราสาทท่านเคานต์หรืออะไรเปี่ยมรสนิยมสุดฮิปตามเทรนด์โลกที่อัพเดตผีโบร่ำโบราณให้ทันสมัย เพราะแวมไพร์ของผู้กำกับคู่หูเชื้อสายเมารี ไทกา ไวทีที กับ เจเมน เคลเมนต์ เป็นแค่เรื่่องราวของสามหนุ่มที่หารค่าห้องแฟลตโทรมๆ ที่แค่จะเข้าผับยังไม่ใคร่จะมีปัญญา (สองในสามรับบทวายป่วงโดยสองผู้กำกับเอง) ค่าห้องก็แทบจะไม่มีจ่ายคู่ปรับโลกเก่าอย่างพวกสัตว์ประหลาดกับมนุษย์หมาป่าก็จองเวรเสียเหลือเกิน

What We Do in the Shadows 01

นับตั้งแต่วันปิ๊งไอเดีย หนังเรื่องนี้ใช้เวลาเดินทางรวมๆ แล้ว 12 ปี ตั้งแต่ไวทีทีเพิ่งเริ่มทำหนังสั้นแล้วจับพลัดจับผลูได้ชิงออสการ์ และยึดเส้นทางคนทำหนัง, ขอทุนจากหน่วยงานในประเทศมาทำหนังสั้นจากไอเดียนี้แล้วเก็บไว้ไม่ส่งไปฉายเพราะกลัวคนจะเก็บตกไอเดียไปขยายผลก่อนหนังตัวเองเสร็จ, ซีรีส์ตลกคู่หูของเคลเมนต์เซ็นสัญญากับ HBO จนเข้าชิงรางวัลเอมมี – พูดอีกอย่างคือพวกเขาเริ่มคิด What We Do in the Shadows ตั้งแต่ตอนที่แวมไพร์ยังไม่เกลื่อนตลาดหนังโลก “เราผ่านทั้งจุดที่คนตื่นเต้นว่าหนังเราช่าง 70 มากๆ มาถึง ‘อ้อ ตอนนี้แวมไพร์กำลังอิน น่าสนๆ’ แล้วกลายเป็นพอเล่าให้คนฟังว่า ‘เฮ้ นาย เราจะทำหนังแวมไพร์แหละ’ แล้วโดนมองแรงเบะปากใส่” เคลเมนต์เล่าไปขำไป “กว่าจะทำเสร็จก็มีหนังเบลเยียมเรื่องหนึ่ง (Vampires, 2010) ตัดหน้าฉายไปก่อน”

What We Do in the Shadows 02

สองผู้กำกับคิดรายละเอียดและภาพในหนังไปเรื่อยๆ ระหว่างทำงานอื่น จนสุดท้ายได้บทหนัง (ที่น่าจะเรียกว่าสมุดรวมมุก) ความยาว 150 หน้าที่ไม่มีนักแสดงคนไหนได้อ่าน! เพราะพวกเขาตัดสินใจเป็นมั่นเหมาะว่าจะใช้สไตล์สารคดีปลอม ผ่านเส้นเรื่องว่า ทีมงานสารคดีได้รับอนุญาตให้เข้าไปถ่ายทำชีวิตแวมไพร์ในแฟลตแห่งนี้ “แต่ทุกอย่างพวกเราเอามาจากยุค บราม สโตเกอร์ หมดเลยนะ” ไวทีทีเล่า “เรามันพวกคลั่งหนังแวมไพร์ และเมื่อคิดจะทำอะไรเกี่ยวกับแวมไพร์ เราเลยย้อนไปหาจุดเริ่มต้นและผู้สร้างกฎของผีดูดเลือดที่แท้จริง” ก่อนที่หนังจะบิดมันกระจุยด้วยการโยนพวกเขาลงมาในสถานการณ์ผิดที่ผิดทาง ผิดยุคสมัย และสุดแสนเสียสติ “พวกนี้กรี๊ดกร๊าดนาซีเพราะมันไม่รู้ว่านาซีคืออะไร”

What We Do in the Shadows 04

การที่นักแสดงไม่ได้อ่านบทเลยส่งผลอะไร? ผลก็คือหนังเกือบทั้งเรื่องที่เราได้เห็นนั้นเกิดขึ้นหลังการอธิบายแค่สั้นๆ ก่อนเข้าฉากแล้วด้นสดซุยแหลก นักแสดงพูดทับกัน จำบทไม่ได้ไปจนถึงปลดปล่อยความบ้าออกมาอย่างไม่มีใครคาดคิดเพราะโคตรอินกับคาแร็กเตอร์ ทำให้ฟุตเตจทั้งหมดของหนังยาวพอๆ กับสารคดีถ่ายถึกนั่นคือประมาณ 130 ชั่วโมง (ตัวหนังยาวแค่ 86 นาที!) และผลลัพธ์หลังกระบวนการตัดต่อ ทำซีจี (ที่ได้ทีมงานจาก WETA มาสุมหัว ‘คลายเครียด’ หลังกรำงานหนักกับไตรภาค The Hobbit มาแล้วทั้งวัน) และจัดรอบทดลองฉายหลายต่อหลายหน เพื่อหาจังหวะที่ลงตัวเหมาะสม (รวมถึงแก้เพิ่มอีกนิดหลังเปิดตัวที่ซันแดนซ์) ทำให้มันกลายเป็นหนังล้อขนบสยองขวัญที่เดินทางไกล กวาดเสียงชื่นชมสูงสุดเรื่องหนึ่งของปีนี้

What We Do in the Shadows 03

หนึ่งในหมุดหมายที่ยืนยันว่า What We Do in the Shadows กระแทกใจนักวิจารณ์กับคนดูที่สมาทานความคัลต์ของมันเต็มหัวใจ คือการที่หนังถูกยกไปเทียบกับสารคดีปลอมคลาสสิก This Is Spinal Tap (1984, ร็อบ ไรเนอร์) แทนที่จะจำกัดวงอยู่ในกลุ่มหนังสยองขวัญ found-footage อย่าง The Blair Witch Project หรือ Paranormal Activity – ด้วยเหตุผลง่ายๆ ก็คือมันพิเศษกว่าการเป็นแค่อีกหนึ่งเรื่องในกระแสเทรนด์ที่บังเอิญทำแล้วดี

เรื่องที่ชวนประหลาดใจอยู่ไม่น้อยคือทั้งที่กระแสแรงถาโถมขนาดนี้ แต่การฉายโรงในอเมริกากลับต้องเข้าไประดมทุนใน Kickstarter …เริ่มเข้าใจความยากของแวมไพร์พวกนี้ตอนอยากเข้าผับบ้างแล้วล่ะ

โดย ปราชญ์ เติมวิทยาธรณ์, จากนิตยสาร BIOSCOPE ฉบับ 163 (สิงหาคม 2015)