รายงานสดเทศกาลหนังเมืองคานส์ 2016 วันต่อวัน! : วันที่ 5

Home / ข่าวหนัง, ข่าวหนัง arthouse สารคดี, หนังฮอลลีวูด, หนังเอเชีย / รายงานสดเทศกาลหนังเมืองคานส์ 2016 วันต่อวัน! : วันที่ 5

บทวิจารณ์ Paterson & Harmonium …ยอดเยี่ยมทั้งคู่!

Patersonหนังเรื่องใหม่ล่าสุดของ จิม จาร์มุช มีชื่อว่า Paterson ซึ่งเล่าถึงคนขับรถเมล์ (อดัม ไดรเวอร์) ที่ก็ชื่อแพเทอร์สัน เขาอาศัยอยู่กับภรรยาเชื้อสายอิหร่าน-อเมริกันนิสัยพิลึกพิลั่นในเมืองเล็กๆ ของนิวเจอร์ซีย์-ซึ่งก็ชื่อแพเทอร์สันอีกนั่นแหละ เมืองนี้โด่งดังในฐานะสถานที่บ่มเพาะกวีอเมริกันระดับตำนานอย่าง วิลเลียม คาร์ลอส วิลเลียมส์ และ เอลเลน กินสเบิร์ก ตัวแพเทอร์สัน (คนขับรถเมล์) เองก็เป็นกวีผู้พูดน้อยและนิยมใช้เวลาว่างไปกับการจรดจารบทกวีรักๆ ลงในสมุดโน้ตที่พกติดตัวอยู่เสมอ ขณะที่ลาร่าภรรรยาของเขานิยม “วางแผนชีวิต” ให้ตัวเองว่าจะเป็นเจ้าแม่คัพเค้ก หรือไม่ก็เป็นศิลปินชื่อดัง หรือไม่ก็เป็นนักร้องคันทรี่ หรือไม่ก็… ทั้งสองดำเนินชีวิตเรียบๆ ง่ายๆ กับหมาบูลด็อกไซส์เล็กซึ่งลาร่าเป็นคนคอยเลี้ยงดู และแพเทอร์สันเป็นคนคอยพาออกไปเดินเล่นเตร็ดเตร่ในบาร์แถวบ้าน อันเป็นที่ที่ลูกค้าชาวแอฟริกันอเมริกันนิยมมาระบายความรู้สึกกับเขา

เช่นกัน-จาร์มุชเองก็เป็นกวี บทหนังของเขาถูกจัดวางท่วงทำนองให้สอดคล้องกับรายละเอียดในชีวิตแต่ละวันของผู้คนในเมืองเล็กแห่งนี้ สไตล์การกำกับของเขาละม้ายบทกวีของแพเทอร์สันคือให้ความสำคัญกับการย้ำเน้นวลีและจังหวะซ้ำๆ ตลอดทั้งเรื่องเราจะเห็นการซ้ำกันอย่างน้อย 7 ครั้งของภาพแพเทอร์สันตื่นนอน, กินเชียริโอส, ตระเตรียมรถเมล์คู่ใจ, ขับพาผู้โดยสารไปส่งยังจุดหมาย, เขียนบทกวี, รับฟังเออออห่อหมกไปกับความฝันใหม่ล่าสุดของเมียรัก, ฯลฯ โดยแต่ละฉากเหล่านั้นซึ่งนำเสนออย่างสมจริงก็เต็มไปด้วยความน่าสนใจในตัวของมันเอง และทุกครั้งที่เหตุการณ์ปรากฏซ้ำเดิม มันก็จะเพิ่มรายละเอียดบางอย่างที่เสริมให้หนังรุ่มรวยและลุ่มลึกขึ้น คล้ายกันกับบทกวีของแพเทอร์สัน (ซึ่ง รอน แพ็ดเจ็ตต์ แต่งให้กับหนัง) ที่สะท้อนสิ่งเล็กน้อยอันเปลี่ยนแปลงชีวิตซ้ำๆ ในแต่ละวันให้กลายเป็นสัญญาณของสิ่งยิ่งใหญ่กว่านั้นซึ่งยากอธิบาย

Harmoniumเรื่องที่สองของวันนี้คือ Harmonium ของ ฟุกาดะ โคจิ (ชื่อหนังหมายถึงเครื่องดนตรีประเภทคีย์บอร์ดเล็กๆ คล้ายออร์แกน) ซี่งให้ความรู้สึกเหมือนหนังดรามาครอบครัวญี่ปุ่นแบบที่เราคุ้นเคยกันดี – โตชิโอะกับอะคิเอะเป็นคู่ผัวเมียที่ประคับประคองชีวิตแต่งงานอย่างเต็มที่เรื่อยมาเพื่อ โฮตารุ ลูกสาววัย 8 ขวบ แต่แล้วสภาวะธรรมดาๆ นี้ก็ถูกขัดขวางด้วยการมาถึงของ ยาซากะ (อาซาโน่ ทาดาโนบุ) อดีตคนคุกผู้เคยต้องขัง 11 ปีจากข้อหาฆาตกรรมซึ่งเดินทางมาหาโตชิโอะเพื่อนเก่าเพื่อของานทำและที่ซุกหัวนอน เขาเป็นหนุ่มใหญ่แสนสุภาพ ทำงานหนัก และในไม่ช้าก็ค่อยๆ ก้าวเข้ามาเป็นโค้ชให้กับการฝึกฝนดนตรีของโฮตารุ

เรื่องราวหลังจากนั้นคงไม่ยากเกินคาดเดา – ความสุขสงบนี้มิได้คงอยู่ตลอดไป เพราะไม่นานต่อมา เราก็ได้รู้ว่ายาซากะยังมีเพื่อนวายร้ายที่เคยร่วมกันก่ออาชญากรรมหนนั้น นอกจากนั้นตัวเขายังเริ่มเข้าใกล้ชิดอะคิเอะในแบบที่โตชิโอะไม่ทันคิด ครึ่งเรื่องหลังของหนังเป็นสิ่งที่ผมจะไม่เปิดเผยในที่นี้นอกจากบอกว่ามันคือเหตุการณ์ที่ผันเปลี่ยนชีวิตตัวละครทุกคนไปตลอดกาล และในวิถีทางที่ไม่ธรรมดาเสียด้วย – นี่จึงคืออีกหนึ่งหนังที่ผมขอแนะนำว่าไม่ควรพลาดเลยครับหากมีโอกาสจะได้ชม

รายงานตรงจากคานส์โดย โรเบิร์ต ดับเบิลยู เดวิส (Robert W. Davis)
ถอดความโดย ธิดา ผลิตผลการพิมพ์