รายงานสดเทศกาลหนังเมืองคานส์ 2016 วันต่อวัน! : วันที่ 6

Home / ข่าวหนัง, ข่าวหนัง arthouse สารคดี, หนังฮอลลีวูด / รายงานสดเทศกาลหนังเมืองคานส์ 2016 วันต่อวัน! : วันที่ 6

หนังที่โดนโห่เรื่องแรก + หนังที่ถูกเก็งออสการ์เรื่องแรก!

Personal ShopperPersonal Shopper ของ โอลิวีเยร์ อัสซายาส (ผู้กำกับชาวฝรั่งเศสเจ้าของผลงานดีๆ อย่าง Irma Vep, Clean, Clouds of Sils Maria) เป็นหนังสายประกวดเรื่องแรกของคานส์ปีนี้ที่ถูกโห่ในรอบสื่อมวลชน และในความเป็นจริง มันก็บางมีแง่มุมที่อธิบายได้อยู่เหมือนกันถึงเสียงโห่นั่น (แม้เมื่อต่อมา มันจะฉายในรอบผู้ชมทั่วไปแล้วทั้งผู้กำกับและนักแสดงกลับได้รับการสแตนดิ้งโอเวชั่นยาวนาน) หนังนำแสดงโดย คริสเทน สตวร์ต ในบทผู้ช่วยส่วนตัวของเซเลบที่ซึ่งพี่น้องฝาแฝดของเธอเพิ่งตายจากไปด้วยอาการหัวใจล้มเหลว ความกระอักกระอ่วนที่นักวิจารณ์สัมผัสได้นั้นเกิดจากองค์ประกอบที่ทำให้หนังไม่น่าเชื่อถือ (และชวนให้รู้สึกถึงความดัดจริตอยู่ไม่น้อย) อาทิ สถานที่ที่ตัวฝาแฝดกลับมาเป็นผีหลอกหลอนนี้คือแมนชั่นสุดหรูหราโอ่อ่าในปารีส (ซึ่งไม่รู้ว่าเขามีปัญญาซื้อหามาครอบครองได้อย่างไร), อาชีพที่เขาเป็นก่อนตาย ก็คือคนทรง (ช่างดูเป็นการประดิดประดอยพล็อตมากๆ), ตัวละครของสตวร์ตเองก็มีอีกจ๊อบเป็นคนทรงเหมือนกัน (ทำไมมันเหมาะเจาะขนาดนี้) นี่ยังไม่พูดถึงพล็อตรองประหลาดๆ อย่างเช่น นางเอกของเราประสบชะตากรรมซวยซ้ำซ้อนด้วยการโดนตามสะกดรอยโดยบุคคลที่เคยฆ่าเจ้านายของเธอมาแล้ว!

พล็อตที่เต็มไปด้วยการเซ็ตอัพอย่างจงใจและไม่น่าเชื่อเอาเสียเลยเช่นนี้ เคยกลายเป็นหนังดีๆ ได้เช่นกันในงานยุคต้นของ นิโคลัส โร้ก ทว่าอัสซายาสยังห่างไกลจากนั้น งานของเขาเรียกทั้งเสียงหัวเราะคิกคักจากสิ่งที่เขาไม่ได้ตั้งใจให้ขำ (เช่น เอฟเฟ็กต์ผีที่ดูไม่ค่อยมีจินตนาการ) และเสียงหาวเรอ (เช่น ในฉากตัวละครของสตวร์ตรับส่งเมสเสจอยู่ 20 นาที) ขณะที่บทสนทนาภาษาอังกฤษซึ่งอัสซายาสเขียนเองก็ไม่เป็นธรรมชาติ นอกจากนั้น ผมยังอดนึกสงสัยอยู่ตลอดเวลาไม่ได้อีกด้วยว่า ทำไมเขาถึงคิดว่าคนดูจะเกิดความรู้สึกร่วมไปกับตัวละครร่ำรวยอู้ฟู่เหล่านี้ที่เอาแต่บ่นว่าเบื่อหน่ายงานการของตนและพร่ำเพ้อว่าชีวิตช่างสิ้นไร้เสรีภาพ? หรือว่าการเดินช็อปปิ้งในชาแนลมันเป็นอะไรที่น่าขมขื่นเสียขนาดนั้น?

loving-ruth-negga-joel-edgertonLoving ของ เจฟฟ์ นิโคลส์ (Take Shelter, Mud) เป็นหนังที่คาดเดาไม่อยากว่าจะเป็นที่ชื่นชอบ แต่ในเวลาเดียวกัน มันก็เป็นหนังประเภท “สื่อสาระ” ที่ค่อนข้าง “ทั่วๆ ไป” อยู่สักหน่อย (นั่นก็คือ “คนดีๆ ควรได้รับอนุญาตให้แต่งงานกับใครก็ได้ที่ใจเขาและเธอปรารถนา”) โดยชื่อหนังหมายถึงทั้งคำนาม (ความรัก) และตัวละครนำ (ริชาร์ดกับมิลเดรด เลิฟวิ่ง – แสดงโดย โจล เอ็ดเกอร์ตัน กับ รูธ เน็กกา) ที่ซึ่งการสมรสข้ามสีผิวของทั้งสองถูกพิพากษาว่าละเมิดกฎหมายเวอร์จิเนีย และนำมาสู่เหตุการณ์สำคัญในสิบปีต่อมาเมื่อศาลตัดสินยกเลิกกฎหมายดังกล่าวในที่สุด

ประเด็นที่พูดกันหนาหูมากถึงหนังเรื่องนี้ก็คือ การแสดงของรูธ เน็กกาว่ามีลุ้นรางวัลออสการ์สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมปีหน้า โดยเฉพาะในช่วงเวลาที่ออสการ์ตกอยู่กลางกระแสวิพากษ์วิจารณ์ถึงการขาดแคลนความหลากหลายทางสีผิว แม้สำหรับผมแล้ว เน็กกาทำได้ดีแต่ไม่ถึงขั้นโดดเด่น (ส่วนหนึ่งเพราะตัวบทเองก็ขาดความสมจริง) กระนั้นก็ไม่ต้องแปลกใจหากเราได้เห็นเธอคว้าปาล์มทองคำสาขาการแสดงจากคานส์ปีนี้ไปครอง โดยเฉพาะถ้าเหล่ากรรมการหมายมั่นจะ “สื่อสาระ” ไปยังฮอลลีวู้ดด้วยแล้ว

รายงานตรงจากคานส์โดย โรเบิร์ต ดับเบิลยู เดวิส (Robert W. Davis)
ถอดความโดย ธิดา ผลิตผลการพิมพ์