“ความในใจจากกระบอกปืน” ตัวละครไร้บทพูดในหนังรุนแรง

Home / bioscope, หนังฮอลลีวูด / “ความในใจจากกระบอกปืน” ตัวละครไร้บทพูดในหนังรุนแรง

ในรอบสัปดาห์ที่ผ่านมา เราพบข่าวคราวความรุนแรงอยู่เสมอบนโลกแห่งความเป็นจริง ขณะที่ในโลกภาพยนตร์นั้น ก็อาจนับได้ว่าความรุนแรงเป็นตัวละครหนึ่งของเรื่องราวที่เกิดขึ้นเสมอ และภาพแทนที่ชัดเจนที่สุดคืออาวุธปืน ที่เป็นเสมือนหนึ่งตัวละครไร้บทพูดในเรื่อง

เราจึงสอบถามบรรดาอาวุธปืนในหนังแต่ละเรื่อง ว่าพวกเขาหรือเธอคิดอย่างไรกับความรุนแรงของมนุษย์ และมีอะไรอยากฝากไปบอกตัวละครที่ใช้ปืนเป็นอาวุธสังหารในโลกภาพยนตร์หรือไม่

 

American History X (1998, กำกับ: โทนี เคย์น, นักแสดง: เอ็ดเวิร์ด นอร์ตัน, เอ็ดเวิร์ด เฟอร์ลอง)

ว่าด้วยความรุนแรงที่เกิดจากลัทธิเหยียดคนผิวดำปะทะกับคนดำในชุมชนเล็กๆ ทำให้เกิดการแก้แค้นและทำร้ายร่างกายกันจากคนทั้งสองฝั่ง จนเลยเถิดเมื่อเด็กหนุ่มคนหนึ่งใช้ปืนเพื่อดับลมหายใจอีกฝ่ายด้วยความแค้น

“อยากถามจริงๆ ว่าเอ็งยิงไอ้เด็กนั่นทำไมกันวะ เพราะมันมีพี่ชายเป็นหัวหน้าแก๊งลัทธิเหยียดผิวเหรอ หรือเพราะมันพ่นควันบุหรี่ใส่หน้าเอ็ง แล้วเป็นไง มันแก้ปัญหาได้ไหม ก็เห็นยังทะเลาะกันอยู่ดี พวกเอ็งก็เห็นความรุนแรงกันมาตลอดทั้งชีวิตก็ยังจะทำ คิดจริงๆ เหรอวะว่ามันใช้แก้ปัญหาได้น่ะ” : ปืนของเด็กหนุ่มกล่าว (ดูไม่สบอารมณ์พอประมาณ)

 

Ms .45 (1981, กำกับ: อาเบล เฟอรารา, นักแสดง: โซอี ลุนด์, วิลเลียม เดโฟ)

ธานา-หญิงสาวเป็นใบ้และขี้อายถูกข่มขืนสองครั้งซ้อนในวันเดียว ทำให้เธอใช้ปืนพก .45 ล่าตัวคนร้าย และเลยเถิดไปถึงขั้นยิงชายหนุ่มคนอื่นๆ ทิ้งด้วยอย่างเลือดเย็น

“ฉันเสียใจเรื่องที่เธอเจอนะจ๊ะ แต่ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมเธอต้องใช้ความรุนแรงแบบนี้ด้วย อาจเพราะแจ้งตำรวจแล้วไม่ได้ผล หนักกว่านั้น ฉันไม่เห็นประโยชน์จากการที่เธอสังหารผู้ชายไม่รู้อิโหน่อิเหน่พวกนั้นเลย และแม้เธอจะดูสนุกกับการล่า แต่ในทุกครั้ง ฉันก็เห็นนะว่าเวลาเธออยู่คนเดียว เธอดูเศร้ามากๆ เหมือนกัน

“บางทีการตอบโต้อีกฝ่ายด้วยความรุนแรงอาจไม่ใช่คำตอบก็ได้มั้ง ธานา” : ปืนของธานากล่าวไว้ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

 

Sonatine (1993, กำกับ: ทาเคชิ คิทาโนะ, นักแสดง: ทาเคชิ คิทาโนะ, อายุ โคขุมาอิ)

มูราคาวะ เป็นยากูซ่าที่อยากล้างมือจากวงการ แต่ก็ถูกใช้ให้ไปทำงานต่างจังหวัดที่ทำเขาเผชิญหน้ากับความรุนแรง ทำให้เขาต้องหยิบปืน (ที่ก็อยากจะวางมาตลอด) ขึ้นมาใช้อีกครั้ง

“ตอนแรกแกเอาฉันไปเล่นรัสเซียนรูเล็ตต์กับเพื่อนๆ ตามประสายากูซ่า แต่ต่อมาแกก็ใช้ฉันนี่แหละสังหารคนที่อยู่คนละฝั่งกับแก ทั้งที่แกก็อยากออกห่างจากความรุนแรงพวกนี้จะแย่ แต่ก็ยังทำมันอยู่ได้ แกทำให้เห็นว่ามนุษย์ช่างซับซ้อนและเปราะบาง ความรุนแรงมันแฝงอยู่ในเนื้อตัวของมนุษย์ทุกคน แล้วคนที่มีปืนก็มักระบายความกราดเกรี้ยวที่ว่าอย่างรุนแรงและบ้าคลั่งใส่คนที่ไม่มีอยู่เสมอแหละว่ะ” : ปืนของมูราคาวะ

 

La Haine (1995, กำกับ: แม็ตธิว แคสโซวิตซ์, นักแสดง: วินเซนต์ อัสเซล, เซด แท็กห์มาอู)

เพื่อนรักของวินซ์โดนตำรวจจับและโดนซ้อมปางตาย ทำให้เขาโกรธแค้นมาก ขณะที่เพื่อนอีกคนไปเก็บปืนของตำรวจได้ ทำให้วินซ์ตัดสินใจจะใช้อาวุธที่มีในมือแก้แค้นให้เพื่อน

“ฉันเข้าใจแกนะวินซ์ การได้ปืนอย่างฉันมาอยู่ในมือคงทำให้แกรู้สึกมีอำนาจมากขึ้นจนเหมือนเป็นการประกาศอำนาจ แล้วพอมีปืนแบบนี้ แกก็หัวร้อนง่ายขึ้นมาก

“ฉันสงสัยจริงๆ ว่าทำไม หรือเพราะทันทีที่มนุษย์อย่างแกรู้สึกมีอำนาจขึ้นมา พวกเขาก็ไม่ลังเลจะใช้มันเลย ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็ต่อต้านความรุนแรงมาตลอดแท้ๆ” : ปืนของตำรวจที่วินซ์เก็บไว้

………….

ติดตามข่าวสารและเทรนด์หนังจากทั่วทุกมุมโลกได้ที่ facebook : BIOSCOPE Magazine

cover-bio-2017