ดราม่า
ต้องปอง จันทรางกูร
อภิญญา สกุลเจริญสุข, อคัมย์สิริ สุวรรณศุข, ต่อพงษ์ กุลอ่อน
ภาพยนตร์เล่าถึงครอบครัวๆหนึ่ง จากอำเภอปาดังเบซาร์ จังหวัดสงขลา เรื่องราวของแม่และลูกสาวสองคน ทั้งสองคนพี่น้องต่างคนต่างก็ต้องจากบ้านเกิด แยกกันใช้ชีวิตอยู่ในที่อื่นๆไปตามหนทางของแแต่ละคน แล้ววันหนึ่งทุกคนได้กลับมาพบกันอีกครั้ง เมื่อวันหนึ่งแม่ได้มาเยี่ยมลูกสาวคนเล็กวัยมัธยมปลาย “ป่าน” (สายป่าน อภิญญา สกุลเจริญสุข) ที่ส่งมาอาศัยให้อยู่กับน้าสาวและเรียนหนังสืออยู่ที่กรุงเทพ แต่แม่ก็มาประสพอุบัติเหตุร้ายแรงจนเสียชีวิต ป่านรอจนกระทั่ง “ปิ่น” (จักจั่น อคัมย์สิริ สุวรรณศุข) พี่สาวคนโต ที่หนีออกจากบ้านไปทำงานและอาศัยอยู่ทีประเทศสิงค์โปร์กลับมาในเช้าวันรุ่งขึ้น เพื่อที่จะนำศพของแม่เดินทางกลับไปทำพิธีศพยังบ้านเกิด
บรรยากาศในรถปกคลุมไปด้วยความตึงเครียดระหว่างสองพี่น้องที่ไม่ได้เจอหน้ากันนาน และต่างคนต่างก็กุมความลับความรู้สึกผิดของตนไว้โดยที่ไม่อยากให้อีกคนได้รับรู้ ป่านที่จมอยู่กับความรู้สึกผิดที่ปล่อยให้แม่จากไปอย่างโดดเดี่ยว ทั้งๆที่ก่อนหน้านั้นไม่กี่นาทีพยาบาลก็ได้มาเตือนให้รู้แล้วว่าลมหายใจสุดท้ายของแม่กำลังจะมาถึงแล้ว ส่วนปิ่นเองก็ยังรู้สึกผิดอยู่ข้างในที่เธอยังไม่ได้บอกเหตุผลและความจริงให้แม่ได้รับรู้ว่าทำไมเธอถึงต้องทะเลาะกับแม่เพื่อที่จะขอยกเลิกงานแต่งงานของเธอเองเพียงไม่กี่วันก่อนหน้าที่จะมีงานพิธีจนต้องหนีหายไปจากบ้านเมื่อสี่ปีก่อน
การเดินทางดำเนินต่อไปอย่างตึงเครียด แต่บางครั่งก็ถูกขัดด้วยอารมณ์ขันอันไม่ถูกทีถูกเวลาของ “ต่อ” (ต่อพงษ์ กุลอ่อน) คนขับรถ มีเหตุการณ์ต่างๆเกิดขึ้นกับทั้งสามคนอยู่เป็นระยะ ซึ่งเหตุการณ์ต่างๆเหล่านี้เป็นตัวบังคับให้ปิ่นและป่านต้องหันกลับมาเริ่มคุยกันอีกครั่ง และการที่ปิ่นและป่านถูกบังคับให้มาใช้เวลาอยู่ร่วมกันตลอดการเดินทางในครั้งนี้ ทำให้ทั้งสองค่อยๆเริ่มที่จะแบ่งปันเรื่องราวของตนให้กันและกันฟัง ทำให้ทั้งปิ่นและป่านต่างก็รับรู้ได้ถึงความรู้สึกที่มีต่อกัน และเข้าใจถึงความรู้สึกลึกๆของตนเองว่าความจริงแล้วพวกเธอก็อยากที่จะอยู่กับครอบครัวมากกว่าที่จะต้องแยกจากกัน
จนกระทั้งบางสิ่งบางอย่างทำให้ปิ่นตัดสินใจที่จะเปิดเผยเรื่องราวที่เธอปิดบังเอาไว้ว่าทำไมเธอถึงต้องหนีออกจากบ้านไปในตอนนั้นให้ป่านฟัง และทั้งสองคนก็ต้องตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรกับความสัมพันธ์ที่แตกแยกของครอบครัวตนเมื่อได้พบกับพ่อที่กลับมาหาครอบครัวไปอีกครั้งในวันที่ต้องไป
***เข้าฉายเฉพาะโรงภาพยนตร์เครือ Apex , SFW และ House RCA เท่านั้นครับ***
———————————————————————————————————————
DIRECTOR STATEMENT
จากการที่ได้รับฟังเรื่องราวของเพื่อนของคนหนึ่ง ถึงคืนวันที่แม่ของเขาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตและเรื่องราวของครอบครัวของเขา ทำให้ผมเกิดคำถามถึงความสัมพันธ์ของครอบครัวของผู้คนในเมืองใหญ่ ว่าทำไมในปัจจุบันนี้ความสัมพันธ์ของคนในครอบครัวถึงได้ห่างกันมากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งเราอายุมากขึ้นเท่าไหร่ก็ยิ่งเหมือนกับเป็นการผลักไสให้เราห่างจากคนในครอบครัวของเรากันมากขึ้นเท่านั้น หรือนี่เป็นเพียงธรรมชาติของผู้คนในยุคสมัยนี้ ที่ทุกคนให้ความสนใจแต่กับผู้คนทั่วไปที่รายล้อมเราอยู่ตรงหน้า พยายามทำให้ตัวเราให้เป็นจุดสนใจต่อคนอื่นๆ เพียงแค่เพราะอยากที่จะมีที่ยืนและอยากที่จะเป็นที่ยอมรับในสังคม หรือเป็นเพราะเพียงแค่เราอยากทำอะไรตามใจตัวเองก็แค่นั้น แต่ความคิดเหล่านี้กลับทำให้เราลืมนึกถึงคนที่รักเราอย่างไม่มีเงื่อนไข คนที่เราจากมา คนที่รอวันที่เราจะกลับไปหา จากคำถามเหล่านี้ทำให้ผมเริ่มที่จะเขียนบทภาพยนตร์เรื่องนี้ขึ้นมาเพื่อที่จะเป็นการหาถึงเหตุผลและคำตอบให้กับตนเองถึงปรากฎการณ์ที่เกิดขึ้น และที่สำคัญเราจะหาทางแก้ไขสิ่งที่มันเกิดขึ้นไป
ในภาพยนตร์เรื่องนี้จะเล่าให้เห็นถึงว่าทำไมความสัมพันธ์ของครอบครัวเล็กๆ ครอบครัวหนึ่งถึงได้แย่ลงเรื่อยๆ ตามกาลเวลาที่ผ่านไป โดยที่มีแม่เพียงคนเดียวที่ยังคอยพยายามประคับประคองสิ่งที่เรียกว่าครอบครัวเอาไว้ แต่แล้ววันหนึ่งเมื่อแม่ต้องจากไปอย่างกระทันหัน สมาชิกในครอบครัวทุกคนถูกสถานการณ์บังคับให้ต้องกลับมาใช้เวลาร่วมกันอีกครั้ง เหตุการณ์นี้ทำให้พวกเขาเข้าใจและรับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับความสัมพันธ์ของครอบครัวของพวกเขา และพวกเขาจะต้องพยายามที่จะหาคำตอบว่าจะทำอย่างไรในการที่จะทำให้สิ่งที่เสียไปแล้วกลับคืนมาเหมือนเมื่อครั้งยังเยาว์วัย จะมีใครเข้าใจไหมว่าเพียงแค่การเปิดใจให้กัน คนในครอบครัวก็พร้อมที่จะให้อภัยให้เราได้ทุกเรื่อง และสิ่งที่เราคิดว่าเป็นปัญหาใหญ่ที่เราพยามเก็บเอาไว้คนเดียว ก็อาจจะเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับคนอื่นและเขาก็อาจจะมีวิธีง่ายๆที่จะแก้ปัญหานั้นๆให้เราก็ได้ และอาจจะดีกว่าเราด้วยซ้ำไป
อีกทั้งภาพยนตร์เรื่องนี้ยังต้องการที่จะแสดงให้เห็นถึงว่าทำไมสังคมในยุกปัจจุบันนี้ สังคมที่มีความเจริญก้าวหน้าทางวัตถุ มีที่ให้ทุกคนสามารถได้แสดงออกถึงความมีตัวตนอยู่ได้อย่างง่ายดาย ซึ่งสิ่งเหล่านี้ควรจะทำให้ผู้คนเข้าใจกันได้ง่ายมิใช่หรือ แต่ทำไมปฏิสัมพันธ์ของผู้คนในเมืองใหญ่ที่มีต่อกันถึงได้น้อยลงไปเรื่อยๆ และมีจำนวนคนเหงาและโดดเดี่ยวเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ไปตามกระแสการพัฒนา
แท็ก: ต่อพงษ์ กุลอ่อน, ต้องปอง จันทรางกูร, ปาดังเบซาร์ I carried you home, หนังนอกกระแส, อคัมย์สิริ สุวรรณศุข, อภิญญา สกุลเจริญสุข
ระดับความน่าชม และ บทวิจารณ์
| หนามเตย | นกไซเบอร์ | ซายากะ โฮมส์-ดอยล์ |
Tyler | movie เอ็มไทย | movie เอ็มไทย | movie เอ็มไทย |
|---|---|---|---|---|---|---|
 |
 |
 |
