The Road Within : ถนนคนบวม

Home / วิจารณ์หนัง / The Road Within : ถนนคนบวม

url

จัดได้ว่าเป็นหนังเล็กๆที่มีดีกรีถึงขวัญใจเทศกาล กับ The Road Within ผลงานที่ไม่คิดว่าจะได้เข้าฉายในไทยด้วย แต่มันก็ได้เข้าฉายแล้ว กับผลงานการกำกับของ เกล็น เวลล์ พร้อมทั้งนำโดย โรเบิร์ต ชีฮัน, ซูอี้ คราวิทซ์ และ เดฟ พาเทล ที่ เพิ่งได้เจอกันในหนังหุ่นซ่าส์ แชปปี้

เรื่องราวของวินเซนต์ (โรเบิร์ต ชีฮัน) ชายหนุ่มที่ป่วยเป็นโรคทูเร็ตต์ แถมแม่ก็พลันมาด่วนจากไป เขาจึงต้องไปอยู่กับพ่อที่แยกกันอยู่ แต่พ่อกลับส่งเขาไปรักษาในคลีนิค ที่นั่นเขาได้พบเพื่อนร่วมห้อง อเล็กซ์ (เดฟ พาเทล) ที่ป่วยเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ และหลงรักกับ มาเรีย (โซอี้ คราวิทซ์) หญิงสาวที่ป่วยเป็นโรคกลัวอ้วน เรื่องราวชักจะบานปลายไปกันใหญ่ เมื่อพวกตัดสินใจขโมยรถของ ดร. มีอา โรส นายแพทย์ที่รักษาพวกเขา และออกไปผจญภัยกับโลกครั้งใหม่ที่พวกเขาไม­่เคยคิดลองมาก่อน นี่จึงเป็นภาพยนตร์รวมพลคนป่วยแต่หัวใจเกิ­นร้อย และพร้อมสร้างแรงบันดาลใจกับทุกคนขึ้นอ­ีกครั้ง

โดยต้องยอมรับเลยว่า แว้บแรกที่เห็นตัวเรื่องย่อของ The Road Within ทำให้ผลค่อนข้างนึกถึงหนังที่เล่นกับสภาวะผู้ป่วยให้กลายเป็นคนตลก แต่ไม่ดูถูกแบบเดียวกับที่ It’s a Kind of Funny Story ได้ทำไว้ ซึ่งในหนังเรื่องนั้นถือว่าเป็นหนังที่สามารถทำให้เราเข้าอกเข้าใจผู้ป่วย และตัวหนังก็ไม่ได้กระทำกับเขาเป็นเพียงตัวตลกไร้สาระทั่วไปอีกด้วย และเมื่อย้อนกลับมาดู The Road Within ก็ดูเหมือนตัวหนังอยากจะเดินตามหลักสูตรเดียวกัน กับการวางทีท่าให้ผู้ป่วยในหนังเรื่องนี้มีลักษณะเป็นตัวตลกในสายตาของคนนอก แต่ภายในแล้วตัวหนังกลับค่อนข้างที่จะอยากสื่อสารถึงความยากลำบาก ความเจ็บปวด จากการที่พวกเขาต้องติดอยู่ในวังวนโรคนี้ ที่เต็มไปด้วยอาการผลข้างเคียง และจิตใจของพวกเขาที่ต้องรับมือจากทั้งสังคมภายนอก และอาจจะพยายามมองหาสังคมในกลุ่มเพื่อนผองด้วยกันเพื่อการยอมรับอีกด้วย

The Road Withinซึ่งสิ่งที่ตัวหนังสามารถมัดใจคนดูได้ดีจริงๆ คงเป็นเรื่องราวมิตรภาพของตัวละครทั้ง 3 ที่สามารถถ่ายทอดผ่านอารมณ์ความเป็น Road Movie ที่ใช้เงื่อนไขของ คาแรกเตอร์ ต่างๆเป็นการขับเคลื่อนได้อย่างยอดเยี่ยมมาก ไม่ว่าจะเป็นการพยายามพูดถึงเรื่องโรคเหล่านี้ผ่านสายตาคนนอกที่ต้องการให้คนอื่นเข้าอกเข้าใจ หรือแม้แต่ว่าเรื่องเส้นพ่อลูกที่แสดงถึงการที่พวกเขาต้องการการยอมรับจากใครสักคนครับ

แต่ในขณะเดียวกัน ตัวหนังก็ใช่ว่าจะไม่มีจุดบกพร่องเลย เพราะแท้จริงแล้วสิ่งที่ตัวหนังค่อนข้างพลาดไปมากคือในช่วงท้ายของมัน ที่ค่อนข้างจะออกนอกลู่นอกทางไปสักนิด จนอาจจะทำให้โดยรวมมันยังสรุปประเด็นตามฟอร์มหนังรุ่นพี่แนว คนบวม ได้ไม่ดีมากนักสักเท่าไหร่นั่นเอง

ส่วนทางด้านทีมนักแสดงทั้ง โรเบิร์ต ชีฮัน, ซูอี้ คราวิทซ์ และ เดฟ พาเทล หนังเรื่องนี้ก็ต่างเปรียบเสมือนเป็นเวทีโชว์การแสดงของพวกเขา ที่สามารถแสดงศักยภาพให้เห็นถึงความพัฒนาในด้านการแสดงของตนเองได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะ เดฟ พาเทล ที่ตัวผมนั่นเคยไม่ชอบการแสดงใน Slumdog แต่ในเรื่องนี้กลับรับบทผู้ป่วยที่มีโรค รักอนามัย ได้อย่างน่าเห็นอกเห็นใจและดีกว่าก่อนทีเดียวครับ

ซึ่งงานนี้โดยสรุปแล้ว ตัวหนัง The Road Within ก็เป็นหนังเกี่ยวกับคนป่วยในสังคมป่วยๆอีกเรื่อง ที่สามารถทำออกมาได้ค่อนข้างดี เป็นกันเองแก่คนดู และที่สำคัญน่าจะเหมาะสำหรับใครที่ต้องการหาหนังคอมเมดี้ ฟีลกู้ด แต่มีน้ำหนักความดราม่าให้จับต้องได้ประมาณนึงช่วงนี้พอดีเลยครับ

เรื่องนี้ผมให้ 7.5/10 ครับ