นานๆจะมีหนังที่สะท้อนปัญหาสังคมออกมาอย่างจริงจัง คงเพราะปัจจัยหลายๆประการ หนังมันเครียด ทำออกมาผลตอบรับน้อย คนเครียดกันอยู่แล้ว ทำไมต้องดูหนังเครียดๆ หรือทำออกมาแล้ว ก็ไม่ทำให้มันสุดๆ กั๊กๆ ครึ่งๆกลางๆ ทำออกมาก็โดนเซ็นเซอร์ โดนนู่นไม่ได้ โดนนี่ไม่ได้ ไม่ทำดีกว่า ซึ่งเราก็หวังว่า หนังที่เหมาะสำหรับเยาวชน พอเอามาฉายทางฟรีทีวี หรือลงดีวีดี คงไม่โดนเซ็นเซอร์ เบลอภาพ ในประเทศที่ แม้แต่โฆษณารณรงค์ไม่สูบบุหรี่ ยังต้องเซ็นเซอร์บุหรี่

สามชุก ซึ่งมีคำโปรยต่อว่า ขอเพียงโอกาสอีกสักครั้ง เล่าถึง ปัญหายาเสพย์ติดที่เข้าถึงภายในชุมชน โดยผู้ได้รับผลกระทบก็คือเยาวชนในชุมชนนั้นเอง โดยสร้างมาจากเหตุการณ์จริงที่เกิด ในโรงเรียน สามชุกรัตนโภคาราม อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี เมื่อปี 2536 หรือตลาดร้อยปีสามชุก แหล่งท่องเที่ยวชื่อดังของยุคนี้ ซึ่งมีอาจารย์อยู่หนึ่งท่าน ไม่ได้นิ่งนอนใจกับปัญหาดังกล่าว

หนังกล่าวถึงสาเหตุต่างๆของวัยรุ่น ที่ทำให้ต้องพึ่งพายาเสพย์ติด บอกผ่านตัวละครวัยรุ่นทั้ง 7 คน

วาล เสพย์ยาเพราะ เพื่อในอู่แนะนำ เพื่อจะได้มีแรงทำงานได้เยอะๆ ได้เงินมาจุนเจือครอบครัว ซึ่งแม่ยากจน โดนคนทวงหนี้อยู่ตลอด คนนี้เราก็จะรู้สึกว่า มันเป็นเด็กที่รักดีนะ แต่ไหงมันยอมใช้ยาจนพาตัวเองเป็นแบบนั้น,

พัน เพื่อนสนิทของวาล ซึ่งใช้ยาตามเพื่อน และ เพราะความเปล่าเปลี่ยว เนื่องจากไม่มีพ่อแม่อยู่ด้วย ต้องอยู่กับน้า ซึ่งมีครอบครัวแล้ว และไม่มีเวลามาใส่ใจวาลสักเท่าไหร่,

ยอด ใช้ยาเพราะ อยู่ในกลุ่มที่เพื่อนๆใช้กัน ตามเพื่อน ทั้งๆที่อยู่ในครอบครัวที่อบอุ่น มีแม่ที่รัก,

เอก ใช้ยาเพราะผิดหวังในเรื่องของความรัก หวังว่าจะทำให้ลืมไปได้,

ปอด เพราะกลุ้มใจที่ต้องอยู่กับพ่อที่ขี้เมา และทำร้ายแม่ แต่ปรี๊ดแตก เมื่อพ่อพังกีต้าร์ เครื่องดนตรีสุดรักของเขา,

เทพ ลูกคนรวย พ่อจะลงสมัครนายกเทศบาล จึงโดนกดดันว่า ต้องเป็นเด็กเก่ง เป็นหน้าเป็นตาให้ครอบครัวได้ แม้แต่สอบได้ที่สอง ยังเป็นความอับอายของบ้าน ความกดดันสูง จึงทำให้เทพหลงทาง,

โบ๊ะ เพราะได้เพื่อนกลุ่มนี้ มาช่วยไม่ให้โดนรุ่นพี่ มอ6 กลั่นแกล้ง จึงมาสนิทกับกลุ่มนี้ เลยทำให้ต้องร่วงวงดูดยาไปกับเขา

หลากหลายสาเหตุที่ทำให้หลงทาง แต่สาเหตุหลักๆที่วัยรุ่นใช้ยา ก็คือปัญหาในครอบครัว และ เพื่อนนั่นเอง เพื่อนนำพาไปในทางที่ดี ก็ดี นำไปในทางที่เลว ก็ลงเหวกันหมด

ปัญหาของวัยรุ่นหลายเรื่อง ที่ผู้ใหญ่รับรู้ก็คงได้แต่เย้ยหยันว่า เรื่องแค่นี้ มึงก็เอามาเป็นสาเหตุให้ติดยากันได้ แต่หากหวนคิดไปตอนที่เรายังเด็ก ปัญหาเล็กๆแค่นี้ไม่ใช่หรือ ที่เกือบจะพัดพาชีวิตของเรา จนไม่ได้มาในทางทิศนี้ เรา และหลายๆคนโชคดีกว่าวัยรุ่นกลุ่มนั้น มาก

จนมีอาจารย์ท่านหนึ่ง มองเห็นปัญหาของเด็กกลุ่มหนึ่ง และพร้อมที่จะให้โอกาสเด็ก ในการกลับตัวกลับใจ ซึ่งสังคม ก็ไม่ได้เห็นด้วยเลย กับโอกาสที่จะมอบให้ เด็กมันเลว ก็ต้องตัดมันทิ้งโดยการไล่ออก แต่อาจารย์พินิจ ก็ไม่ย่อท้อ ไม่ว่าจะล้มเหลวกี่ครั้ง แต่อาจารย์ ก็ยังพยายาม เพราะเชื่อมั่นในตัวนักเรียนของตัวเองว่า หากได้รับโอกาส และทางชี้แนะที่เหมาะสม นักเรียนกลุ่มนี้ก็จะกลับมาเดินถูกทางได้ ล้มเหลว แต่ไม่ยอมล้มเลิก ซึ่งถือว่ามีใจแน่นแน่ ดีทีเดียว

อีกเรื่องคือการที่สังคม โทษเด็ก และโทษ พ่อแม่เด็ก อาจารย์ว่า เลี้ยงดู สอนเด็กอย่างไร จึงปล่อยให้ เด็กมันติดยาแบบนี้ แต่อาจารย์ก็พูดออกมาคำหนึ่งว่า เหตุใดจึงโทษว่าปัญหาแบบนี้เป็นเรื่องของคนอื่น เป็นผลมาจากคนอื่น โดยไม่โทษตัวเองเลยว่า เพราะตนเองหรือไม่ ที่อ่อนแอ จนทำให้สังคมเกิดปัญหา และแทนที่จะมาทะเลาะกัน หาว่าใครเป็นคนผิด ควรมั้ย ควรที่จะหันหน้ามาช่วยกัน หาทางแก้ไขกันจะดีกว่า ปัญหาสังคมไม่เคยแก้ได้โดยใช้ปาก ไม่ควรแบ่งว่าเป็นเรื่องของใคร แต่ควรคิดว่า เป็นเรื่องของเรา ที่จะมาร่วมมือกัน ช่วยกันแก้ไข

วัยรุ่นในกลุ่มที่ติดยา ได้รับโอกาสมาแล้วบางส่วน แต่อีกหลายส่วนก็ไม่ให้โอกาสเขา ดูถูก ทำร้าย และยิ่งเหมือนเป็นการซ้ำเติม ลดทอนกำลังใจให้พวกเขา ไม่มีที่ยืนในสังคม บีบจนลูกโป่งมันแตกออกมา

แน่นอน จากองค์ประกอบหลายๆอย่าง ทำให้หนังเรื่องนี้เป็นหนังที่จะเรียกน้ำตา ไม่ว่าจะเป็นความผูกพันระหว่างพ่อ-แม่-ลูก, ระหว่างอาจารย์กับศิษย์ ซึ่งก็หวังว่า อุทธาหรณ์แบบนี้ จะทำให้หลายๆคนรู้สึกตัว ตัวละครตัวใดตัวหนึ่งในหนัง อาจจะเคยเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตคุณ คนใกล้ตัวคุณ

หนังมีฉากที่แสดงถึงการเสพย์ยาอยู่มากมาย ซึ่งก็หวังว่า หนังจะไม่โดนเบลอ เพราะประเด็นของหนังมันคือเรื่องนี้นี่นา

มีข้อติงอยู่บ้างว่า เป็นหนังที่สร้างมาจากเหตุการณ์จริง ของปี 2536 แต่บรรยากาศ และองค์ประกอบของหนัง ยังดูเหมือนเป็นสามชุกในยุคปัจจุบันอยู่ และในปัจจุบัน ปัญหา และสาเหตุของการใช้ยา ซับซ้อนกว่านี้มาก

ภาพของหนังถ่ายทอดบรรยากาศของต่างจังหวัดออกมาได้อย่างงดงาม ท้องนาสีเขียว ผืนน้ำกระเพื่อม ถนนที่ทอดยาว วงข้าวที่ล้อมกันกิน พื้นที่ของโรงเรียน คนต่างจังหวัดคงนึกภาพออก

ยินดีในเรื่องหนึ่ง ที่ ชาวสามชุก ให้การสนับสนุนหนังเรื่องนี้ และไม่คิดว่า เป็นเรื่องด่างพร้อยของชุมชน ที่ต้องปกปิด ไม่ให้คนได้รับทราบ แต่ยอมเปิดเผยให้คนได้เห็นข้อผิดพลาดที่เคยเกิดขึ้นกับชุมชนเขา เป็นบทเรียนแก่ชุมชนอื่น ไม่ให้มันเกิดซ้ำกับใครอีก

หนังเรื่องนี้ จากหน้าหนัง อาจจะไม่ชวนให้น่าสนใจดู ไม่มีพระเอกที่หล่อ (แต่มีนางเอกที่น่ารัก) เนื้อหาอาจดูเครียดและเศร้า และดูเหมือนเรื่องไกลจากตัวเรา สังคมเรา แต่หากหนังเรื่องนี้ได้รับโอกาสจากผู้ชม รับประกันได้เลยว่า คุณจะมองหนังเรื่องนี้ในอีกด้าน

สรุปว่า เป็นหนังที่วัยรุ่น และคนเป็นพ่อเป็นแม่ ควรจะได้ดูไว้ เพราะเรื่องแบบนี้ ไม่ว่ากี่ปีผ่านไป มันก็ยังคงจะมีอยู่ อาจหมุนกลับมาซ้ำอีกครั้ง ตอนเราเป็นเด็ก ก็ควรจะเข้าใจถึงความคาดหวังของพ่อแม่ เหตุใดพ่อแม่จึงบังคับเราขนาดนั้น และพอเราได้เป็นพ่อเป็นแม่คนเองแล้ว ก็ควรจำได้ว่า ตอนเรายังเล็ก เราต้องการ-ไม่ต้องการอะไร

อาจจะยังไม่เป็นหนังไทยที่ดีที่สุดของปีนี้ แต่ก็เป็นหนังที่สะกิดให้เรารู้ว่า กำลังใจ-โอกาส จากครอบครัว และคนรอบข้าง มันสำคัญจริงๆ

ป.ล. หนังก็คือหนัง ไม่ใช่สารคดี จึงมีการเล่าเสริมเติมแต่งบ้าง ลดทอนบางเรื่องลงไปบ้าง เพื่อเพิ่มอรรถรสของหนัง

โดย Tyler เอ็มไทยมูฟวี่

แท็ก: บทวิจารณ์สามชุก, วิจารณ์สามชุก, วิจารณ์หนังสามชุก, สามชุก