7 ตัวละครวายร้ายที่เรารัก และทำไมเราถึงต้องรักวายร้าย

Home / bioscope / 7 ตัวละครวายร้ายที่เรารัก และทำไมเราถึงต้องรักวายร้าย

‘It’s good to be bad’ คือหนึ่งในสโลแกนของการจะเป็นตัวร้ายในโลกภาพยนตร์ยุคใหม่ ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยถ้าเราจะเลวทรามบ้าง เราไม่ได้เกิดมาแข็งแกร่งอย่างเจ้าพวกซูเปอร์ฮีโร่เท่ๆ เหล่านั้นสักหน่อย

ไม่เพียงแต่ตัวร้ายในกระแสธารของหนังซูเปอร์ฮีโร่เท่านั้น แต่ ‘คนเลวในหนัง’ จากหนังประเภทอื่นๆ ก็มักทำให้เราอยากเอาใจช่วยอยู่ร่ำไป ลอว์เรนซ์ มาร์ติน นักเขียนจาก elitedaily บอกไว้ว่า เพราะเราล้วนเห็นความดำมืดในฐานะมนุษย์ของเราอยู่ในตัววายร้ายเหล่านั้น-ไม่ว่าจะความเห็นแก่ตัว, ความโกรธแค้น, ความโลภ-จนห้ามใจไม่ให้เอาใจช่วยพวกเขา(อยู่ลึกๆ)ไม่ได้นั่นเอง

Related image

แต่เหนืออื่นใดคือการที่วายร้ายเหล่านี้เป็นตัวละครที่ถูกเขียนมาอย่างซับซ้อนและ ‘กลม’ กว่าเหล่าฮีโร่ผู้ผดุงความยุติธรรม โดยเฉพาะจากหนังซูเปอร์ฮีโร่ยุคก่อนที่มักสร้างตัวเอกให้ขาวสะอาดเพื่อขับความดำมืดในตัวของผู้ร้าย จนกลายเป็นการผลักคนดูให้เอนเอียงเอาใจช่วยเหล่าตัวร้ายซึ่งดูมีความเป็นมนุษย์มากกว่าอย่างช่วยไม่ได้ และแม้ตอนนี้ในยุคที่หนังซูเปอร์ฮีโร่ล้นโลก เราจะได้เห็นความเปราะบางอันแสนซับซ้อนของเหล่าฮีโร่มากขึ้น ทั้งจาก วูล์ฟเวอรีน ที่ทั้งขี้เมา, ปากร้ายและร่างกายเสื่อมถอยใน Logan (2017, เจมส์ แมนโกลด์) ไอ้แมงมุมแสนงุ่มง่ามจาก Spider-Man: Homecoming (2017, จอน วัตต์ส) หรือกัปตันอเมริกาผู้สับสน แต่เสน่ห์บางอย่างของเหล่าตัวร้ายในหนังก็ไม่ได้จืดจางลงแต่อย่างใด ตรงข้ามคือกลับเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และซับซ้อนมากขึ้นเรื่อยๆ ต่างหาก!

การมาถึงของซีรีส์ขนาดยาวที่ฉายทางโทรทัศน์มีส่วนอย่างมากในการ ‘ปั้น’ ตัวร้ายให้เปี่ยมเสน่ห์และเป็นที่รัก ยิ่งซีรีส์นั้นยาวมากขึ้นเท่าไหร่ ยิ่งทำให้ผู้สร้างมีเวลาในการทำให้วายร้ายมีมิติความเป็นมนุษย์ แบบไม่ใช่แค่คนที่ออกมาโวยวายอยากครองโลกแต่เพียงอย่างเดียวเหมือนในหนังยุคเก่า

ดร.มาร์เกร็ธ บรูร วากจ์ จากมหาวิทยาลัยเคนต์ บอกว่าอันที่จริงแล้ว คนดูเองผูกพันกับเหล่าตัวร้ายอยู่ลึกๆ อยู่แล้ว “ในชีวิตจริง พวกเราก็ทำหลับหูหลับตาเวลาเพื่อนรักทำผิดกันทั้งนั้นเพราะเรารู้สึกว่าเราผูกพันกับพวกเขา และความรู้สึกที่ว่าก็เป็นแบบเดียวกับเวลาเราเห็นตัวร้ายคนเดิมๆ จากซีรีส์ที่เราดูมาหลายสัปดาห์ทำผิดนั่นแหละ เราไม่ได้อยากเอาผิดพวกเขา แต่เราเอาใจช่วยเพราะผูกพัน

“และอีกอย่างคือ เรา-ในฐานะมนุษย์-ทำผิดกันเป็นประจำอยู่แล้ว การได้เห็นว่าในจอโทรทัศน์มีคนที่ทำผิดและเลวร้ายยิ่งกว่าเรา ก็เหมือนเป็นการย้ำเตือนตัวเองกลายๆ ว่า เราไม่ได้แย่ขนาดนั้นสักหน่อยนะ”

และนี่คือบรรดาเหล่าวายร้ายที่มักขโมยหัวใจเราอยู่ทุกครั้ง เผลอๆ อาจมากกว่าพระเอกอีกนะ!

โลกิ แห่งจักรวาลมาร์เวล

สิ่งที่ยืนยันว่าเขาคือตัวร้ายที่เป็นที่รักเสียเหลือเกินคือไม่ว่าจะสร้างความวายป่วงขนาดไหน แต่คนดูก็พร้อมจะเอาใจช่วยเขาเสมอ (ขณะที่ ธอร์ พี่ชายคนซื่อแค่ออกปากอยากต่างคนต่างอยู่กับน้องใน Thor: Ragnarok ก็โดนคนดูสาปส่งไม่เว้นว่าเจ้าบื้อเอ๊ยอยู่ตั้งนาน) นั่นเพราะโลกิให้ความรู้สึกเหมือนเป็นน้องเล็กผู้เปราะบางที่ปากไม่ตรงกับใจนิดหน่อยเท่านั้น

เดรโก มัลฟอย แห่ง Harry Potter

แม้จะกลั่นแกล้ง แฮร์รี พ็อตเตอร์ มาตลอดในหนังแทบทุกภาค แต่ในภาวะที่มัลฟอยอ่อนแอเมื่อต้องตกอยู่ใต้การบงการของ ลอร์ด โวลเดอร์มอร์ เราก็สัมผัสได้ถึงความเหนื่อยล้าและอยากเป็นอิสระของพ่อมดหนุ่มธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้น จนเราอยากเอาใจช่วยให้เขารอดพ้นเงื้อมมือจากเจ้าแห่งศาสตร์มืดได้โดยเร็วเสียที

ราล์ฟ แห่ง Wreck-It Ralph (2012, ริช มัวร์)

ตัวร้ายในเกม 8 บิตที่ถูกคนเล่นเกมจงเกลียดจงชังมานานสามทศวรรษ การแหกคอกบุกเข้าไปในโลกของอีกเกมอย่าง Hero’s Duty-ซึ่งเป็นเกมที่เชิดชูฮีโร่ผู้ชนะ-ก็เป็นการเผยให้เห็นหัวจิตหัวใจอันบอบช้ำภายใต้ท่าทีสนุกสนานของแอนิเมชั่นหลังสวมหน้ากากเป็นผู้ร้ายมากว่าสามสิบปี

ไคโล เร็น จาก Star Wars: The Force Awakens (2015, เจ เจ แอบรัมส์)

ลอว์เรนซ์ แคสแดน มือเขียนบทจาก The Force Awakens เคยเล่าว่าตัวละครเร็นนั้นเต็มไปด้วยความซับซ้อน เป็นวายร้ายที่อ่อนไหวและขณะเดียวกันก็คุกคามคนอื่นได้อย่างหน้าตาเฉย จึงไม่น่าแปลกใจที่ไม่ว่าเขาจะสร้างความวุ่นวายโดยการชวนคนเข้าด้านมืดมากแค่ไหน คนดูก็ยังรักและพร้อมเอาใจช่วยเขาอยู่ดี

ฮันนิบาล เล็กเตอร์ จาก The Silence of the Lambs (1991, โจนาธาน เด็มมี)

เขาคือมนุษย์กินเนื้อคนแสนอัจฉริยะ จนการปรากฏตัวบนแผ่นฟิล์มเพียงไม่กี่นาทีของเขาก็ทำให้เราขนลุกขนชันและนอนฝันร้ายอยู่อีกนาน แน่นอนว่าเราไม่ได้มีนิสัยกินเนื้อคนแบบเดียวกับเล็กเตอร์ แต่การได้เห็นเขาเข้าไปอยู่ในหัวคนอื่นได้ (แม้ร่างกายจะยังอยู่ในคุก) และการข้ามเส้นความผิดชอบชั่วดีอย่างเลือดเย็นด้วยมันสมองล้วนๆ ก็ทำให้เราอดชื่นชมเขาไม่ได้จริงๆ

โจ๊คเกอร์ จาก The Dark Knight (2008, คริสโตเฟอร์ โนแลน)

เช่นเดียวกันกับฮันนิบาล เล็กเตอร์ โจ๊คเกอร์คือตัวละครผู้แทบไม่เผยด้านเปราะบางของตนแต่รุกไล่ทำลายกำแพงและภาพลักษณ์ความดีงามของซูเปอร์ฮีโร่ พร้อมกันนั้น ความสุดขีดคลั่งของมันก็ทำให้มันกลายเป็นตัวละครที่ชวนคนดูตั้งคำถามต่อความแข็งแกร่ง ความเป็นวีรบุรุษแสนผุดผ่องของแบตแมนในสายตาชาวเมือง

โยฮัน ลีเบลต์ จาก Monster (1994, นาโอกิ อุระซาวะ)

สำหรับโลกฝั่งมังงะและอนิเมะ โยฮันอาจมีศักยภาพเทียบเท่าทั้งเล็กเตอร์หรือโจ๊คเกอร์ ด้วยความสามารถในการทำเรื่องอำมหิตได้อย่างหน้าตาเฉย และเราก็ไม่อาจรู้ได้เลยว่าภายใต้รอยยิ้มแสนสุภาพนั้นเขาคิดอะไรอยู่ รวมทั้งการที่เนื้อเรื่องค่อยๆ เผยให้เห็นความเปราะบางของเขาในฐานะมนุษย์ในช่วงท้ายเรื่อง ก็ทำให้เราทั้งรัก เห็นใจ และเอาใจช่วยเขาในที่สุด