Gary Oldman Léon: The Professional Luc Beeson Natalie Portman

The Character : นอร์แมน สแตนส์ฟีลด์ ตำรวจชั่วจิตหลุดใน Léon: The Professional

Home / bioscope / The Character : นอร์แมน สแตนส์ฟีลด์ ตำรวจชั่วจิตหลุดใน Léon: The Professional

“…แล้วอยากตามไปอยู่กับน้องชายของหนูมั้ยล่ะจ๊ะ?”

คือคำพูดแสนเลือดเย็นที่ นอร์แมน สแตนส์ฟีลด์ -ตำรวจจิตป่วยของหน่วยปราบปรามยาเสพติดที่ดันค้ายา(และฆ่าคน)เสียเอง- พูดกับตัวละครเด็กหญิงวัยสิบสอง (นาตาลี พอร์ตแมน) -ผู้พยายามแก้แค้นแทนน้องชายวัยสี่ขวบที่ถูกเขาสังหาร- ในหนังธริลเลอร์สุดคัลต์อย่าง Léon: The Professional (1994) ของผู้กำกับ ลุก เบซง ซึ่งตัวละครดังกล่าวก็ถูกถ่ายทอดออกมาได้อย่างน่าสะพรึงและเปี่ยมเอกลักษณ์โดย แกรี โอลด์แมน (วัยหนุ่ม) จนกลายมาเป็นหนึ่งใน ‘จอมวายร้าย’ ที่โด่งดังที่สุดของโลกภาพยนตร์ ซึ่งกล่าวกันว่าเป็น ‘ต้นแบบ’ ของการดีไซน์ตัวละครวายร้ายจิตหลุดของคนทำหนังร่วมยุคสมัยอีกนับไม่ถ้วน!

เมื่อครั้งที่เบซง-ผู้สร้างชื่อมาจาก La Femme Nikita (1990)-ตั้งใจจะเล่าถึงความสัมพันธ์ทางใจอันแสนแปลกประหลาดระหว่าง ลีออน (ฌ็อง เรโน) มือปืนรุ่นเก๋าผู้มีนิสัยแปลกแยกจากสังคม กับ มาธิลดา (พอร์ตแมน – ผู้เพิ่งแสดงหนังเป็นเรื่องแรก) เด็กหญิงที่เขาต้องรับมาดูแลและฝึกเทคนิคนักฆ่าให้โดยไม่เต็มใจ เบซงจึงเลือกสร้าง ‘ตัวร้าย’ อย่างสแตนส์ฟีลด์ (หรือที่บรรดาลูกน้องของตัวละครเรียกสั้นๆ ว่า ‘สแตน’) ขึ้นมา ซึ่งเขาคนนี้ก็คือผู้นำทัพไปสังหารหมู่ครอบครัวของมาธิลดา-หลังจากที่พ่อผู้ไม่เอาไหนของเธอเข้าไปพัวพันกับขบวนการยาเสพติดนี้ แต่กลับยักยอกยาจนถูกจับได้-ในตอนต้นเรื่องจนทำให้ชีวิตของเด็กสาวและมือปืนต้องพลิกผันไปตลอดกาลนั่นเอง โดยเบซงชื่นชมโอลด์แมน-นักแสดงหนุ่มมากฝีมือผู้มารับบทสแตน-ไว้ว่า เขาตีความมันออกมาได้อย่าง “หลักแหลม แต่ก็โคตรคลั่ง”

ความน่าสะพรึงของสแตนไม่ใช้แค่การเป็นตำรวจกังฉินที่ค้ายาและคร่าชีวิตคน(แม้แต่ผู้หญิงและเด็ก)ได้อย่างหน้าตาเฉยเท่านั้น หากแต่ยังรวมไปถึงบุคลลิกแสนประหลาดอันเป็นผลพวงมาจากสภาวะจิตใจอันขึ้นๆ ลงๆ ของตัวละครอีกด้วย ซึ่งโอลด์แมนก็ทำให้ผู้ชมขนหัวลุกได้ด้วยการถ่ายทอดบุคลิก ‘จิตหลุด’ ของสแตนผ่านการแสดงออกแบบ ‘ล้นเกิน’ ซึ่งทำให้ผู้ชมคาดเดาไม่ได้ว่าเขาจะตัดสินใจทำอะไรต่อไป ทั้งท่าทาง (เขาอิมโพรไวส์ท่า ‘กัดแคปซูลยาลึกลับ’ เพื่อให้กระชุ่มกระชวยก่อนปฏิบัติภารกิจชั่วร้าย และท่า ‘ดมตัวเหยื่อ’ ขณะเค้นความจริง-ที่แม้แต่นักแสดงร่วมฉากเองก็ยังทึ่ง) และลีลาการพูด (เขาอิมโพรไวส์ในฉากที่สแตนเปรียบการฆ่าของตนเป็นศิลปะที่คล้ายการบรรเลงเพลงของบีโธเฟน ก่อนจะยิงเหยื่อทิ้ง และฉากที่เขาตะโกนใส่ลูกน้องจนหน้าสั่นว่า ‘ไปตามทุกคนมาโว้ย!’ ซึ่งถือเป็นฉากคลาสสิกฉากหนึ่งของหนัง) อันเป็นส่วนผสมที่ลงตัวระหว่าง ‘ความระทึก’ กับ ‘อารมณ์ขัน’ ที่เขากับเบซงตั้งใจส่งต่อไปยังผู้ชมผ่านตัวละครนี้

และหนึ่งในฉากอันน่าจดจำของเขาก็คือฉากที่เรายกเอาประโยคเด็ดมาไว้ในข้างต้น เมื่อมาธิลดาบุกมาหาเขาถึงถิ่นและถูกสแตนจับตัวได้ในห้องน้ำชาย ฝ่ายหลังจึงเปิดฉากสนทนาพร้อมหยิบปืนมาถือเล่นต่อหน้าฝ่ายหลังที่มีอายุเพียงสิบกว่าขวบเท่านั้น-จนผู้ชมหายใจไม่ทั่วท้องไปตามๆ กัน ซึ่งนักแสดงใหม่ถอดด้ามอย่างพอร์ตแมนก็เล่าถึงประสบการณ์ในฉากนั้นไว้ว่า มันเป็นฉากที่ง่ายที่สุดในชีวิต เพราะแค่เธอยืนดูโอลด์แมนเล่นบทนี้ตรงหน้า เธอก็รู้สึกกลัวเขาขึ้นมาจับใจแล้ว “มันเจ๋งมากที่ได้เห็นการแสดงของเขาแบบใกล้ชิดติดขอบขนาดนั้น มันเหมือนกับเป็นของขวัญชิ้นเยี่ยมเลยล่ะค่ะ”

อนึ่ง ความสำเร็จระดับไอคอนของตัวละครนี้ทำให้เบซงเลือกโอลด์แมนมาร่วมงานด้วย-ในฐานะตัวร้าย-อีกครั้งในหนังแอ็กชั่นบล็อคบัสเตอร์ The Fifth Element (1997) แถมยังช่วยโปรดิวซ์หนังดราม่าครอบครัวที่โอลด์แมนกำกับ/เขียนบทเรื่องแรกอย่าง Nil by Mouth ซึ่งออกฉายและกวาดคำชมในปีเดียวกันนั้นเอง