Inside Llewyn Davis : ละทิ้ง ชีวิต หรือ ความฝัน ?

Home / วิจารณ์หนัง / Inside Llewyn Davis : ละทิ้ง ชีวิต หรือ ความฝัน ?

url

เป็นผลงานที่โดดเด่นบนเวทีรางวัลมามากมาย สำหรับหนังแนวมิวสิเคิล ผจญภัย เรื่องใหม่ของผกก.พี่น้อง โคเอน อย่าง Inside Llewyn Davis หรือในชื่อไทยว่า คน กีต้าร์ แมว ที่ดึงเอานักแสดงอย่าง ออสการ์ ไอแซ็ค มารับบทนำครั้งแรก ร่วมด้วย แคร์รี่ มัลลิแกน และ จัสติน ทิมเบอร์เลค

Inside Llewyn Davis เล่าเรื่องในทศวรรษที่ 60 ในมหานครนิวยอร์ค ณ.กรีนวิช วิลเลจ เมกกะของดนตรีโฟล์ค เรื่องราวในชีวิตของ ลูวิน เดวิส (ออสการ์ ไอแซ็ค จาก Robin Hood) นักดนตรีจากควีนส์ ที่ถึงแม้จะมีพรสวรรค์ล้นเหลือทั้งการร้องและแต่งเพลง แต่เขาก็ต้องดิ้นรนจากทั้งภายนอกและภายใน เพื่อที่จะใช้ชีวิตตามอย่างที่ตัวเองต้องการ

ถ้าหากคุณเคยดูหนังของพี่น้องโคเอน จะพบว่าพวกเขานั้นมีแต่หนังเชิงฆาตรกรรม ตลกร้าย และ เสียดสี ไล่มาตั้งแต่ผลงานยุคแรกอย่าง Blood Simple จนถึง The Big Lebowski หรือแม้แต่ The Man Who Wasn’t There เพราะฉะนั้นจึงดูเหมือนว่า Inside Llewyn Davis นี่จะเป็นผลงานเรื่องแรกที่ 2 พี่น้องโคเอ็นลองมาทำหนังแนวดูสบายๆกับบรรยากาศในช่วงยุค 60 แบบเต็มตัวกันบ้าง ซึ่งตัวหนังนั้นหยิบเอาได้เรื่องราวแรงบันดาลใจมาจากศิลปิน โฟลค์ซอง อย่าง เดฟ แวน รองซ์ แต่นำมาปรับเปลี่ยนเพื่อที่จะได้ให้อิสระแก่ตัวละคร และ การเล่าเรื่องที่ไม่ยึดติดกับหนังแนวชีวประวัติ

ซึ่งหลังจากที่หนังที่มีแนวโน้มในการเข้าชิงออสการ์ในปีนี้ ไม่ว่าจะเป็นทั้ง Gravity, Captain Phillips หรือแม้แต่ American Hustle ต่างพูดถึงแต่ประเด็นเรื่องการเอาตัวรอดจากสิ่งที่คุกคามพวกเขา ไม่ว่าจะเป็น อวกาศที่โดดเดี่ยว, โจรสลัดโซมาเลีย หรือแม้แต่ การโดนตำรวจข่มขู่ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่มีการเอาตัวรอดเรื่องไหน ที่ดูแล้วจะสามารถทำให้คนดูรู้สึก เจ็บปวด และ แห้งแล้ง ได้มากกว่าใน ลูวิน เดวิส อีกแล้ว เพราะสิ่งที่ตัวเอกของเราต้องเอาตัวรอดนั้น ไม่ใช่ที่อื่นไหนไกล แต่จะเป็น ‘อีโก้’ ที่มีอยู่ในตนเอง ที่หนังไม่ได้นำเสนอภาพให้ ลูวิน เดวิส เป็นนักดนตรีที่ดี ถึงแม้จะมีพรสวรรค์ แต่กลับอับโชค ต้องคอยเดินสายเล่นเพลงตาม บาร์ พร้อมได้มาเพียงแค่เศษเงิน แถมกระนั้นเขายังหยิ่งทะนงในตนเอง หลงคิดว่า ความฝัน ที่เขานึก จินตนาการ จะได้มาอย่างง่ายดาย ซึ่งต่างก็ตอกหน้าคนรุ่นใหม่ และเสียดสีแบบชาญฉลาดผ่านมุกตลกสไตล์ โคเอน ไปในตัว

โดยทั้งการจัดแสง สี หรือแม้แต่การเลือกเพลง และ องค์ประกอบหลายๆอย่าง ช่างเป็นสิ่งที่ พี่น้องโคเอน สามารถเลือกมาหยอกล้อให้กับคนดูได้เป็นอย่างดี ไม่ว่าจะเป็น โทนสีอันหม่นหมอง หรือแม้แต่การจัดแสงสี ในหลายๆฉาก ที่เหมือนกับหยิบยื่นแสงสว่างปลายอุโมงค์ให้กับคนดู และ ตัวละคร ก่อนจะกลบมันลงตอนที่เราเกือบจะออกจากหลุมนั้นได้ หรือแม้แต่ เพลงประกอบ ที่หนังเลือกจะให้มันเป็นสิ่งที่ควบคู่ไปกับการเล่าเรื่อง ชีวิตของตัวเอก และสถานะภาพอันน่าสิ้นหวัง ไม่ว่าจะเป็นเพลง Hang Me, Oh Hang Me หรือแม้แต่ Five Hundred Miles ก็ต่างเป็นตัวขับเคลื่อนอันสำคัญของตัวหนังเรื่องนี้

การแสดงในบทนำครั้งแรกของ ออสการ์ ไอแซ็ค อาจไม่ได้จัดได้ว่ายอดเยี่ยมถึงขนาดต้องกวาดรางวัลหลายสถาบัน แต่เขาก็เป็นนักแสดงคนนึงที่เก่งในการดึงจิตวิญญาณของตัวละครนี้ออกมาได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยเฉพาะการที่เชี่ยวชาญทั้งเรื่องของ แอ็คติ้ง และ ร้องเพลง ไม่ต่างอะไรจาก แคร์รี่ มัลลิแกน และ จัสติน ทิมเบอร์เลค หรือแม้แต่ จอห์น กู๊ดแมน ซึ่งต่างเป็นตัวประกอบที่ช่วยสร้างสีสันให้กับเรื่องได้อย่างไม่ประนีประนอม จนอาจเรียกได้ว่า ถ้าหาก Gravity เป็นหนังที่มีความชาญฉลาดในการเลือกดึงเอา องค์ประกอบ ของ ภาพ และ เสียง มาใช้ได้อย่าง สมบูรณ์แบบ Inside Llewyn Davis ก็เป็นอีกเรื่องนึงที่สามารถดึงของเหล่านั้น มาควบคู่กับการแสดง และ หยอกล้อเสียดสี ได้อย่างไร้ที่ติเช่นเดียวกัน

เรื่องนี้ผมให้ 9/10 ครับ