The Riot Club : หล่อ ใจดี สปอร์ต อ๊อกซ์ฟอร์ด

Home / วิจารณ์หนัง / The Riot Club : หล่อ ใจดี สปอร์ต อ๊อกซ์ฟอร์ด

The Riot Club

ไม่ว่าคุณจะดูหนังหรือละคร ก็ต้องเคยพบเจอตัวละครทำนอง “ลูกคุณหนูเอาแต่ใจ” อยู่บ้างเป็นครั้งคราว (ในละครไทย อาจเจอเกือบทุกเรื่อง) ซึ่งมักจะแสดงพฤติกรรม รวยทรัพย์ อับปัญญา พึ่งพามรดก ให้เห็นเป็นนิจ ซึ่งใน The Riot Club ก็จับเหล่าคุณชายจุฑาเทพ ที่ตัดมุมสุภาพบุรุษออกเสียเกือบเหี้ยน มามัดไว้รวมกัน เพื่อโห่ร้องตะโกน ป่าวประกาศอย่างเย่อหยิ่งว่า เงินสามารถซื้อได้ทุกอย่างบนโลกใบนี้

The Riot Club ถ่ายทอดเรื่องราวของ ไรล์ส และ ไมลส์ สองนักศึกษาหนุ่มเฟรชชี่ ที่ได้รับการทาบทาม และกลายมาเป็นสมาชิกใหม่เอี่ยมอ่องของ เดอะ  ไรออท คลับ ชมรมนักดื่มเก่าแก่แห่งมหาวิทยาลัยอ๊อกซ์ฟอร์ด ที่คัดเฉพาะสิบหนุ่มบ้านรวย รักสนุก และใช้ชีวิตเสเพลแบบสุดฤทธิ์ ในขณะที่ ไรล์ส ผู้ทะเยอทะยาน ก็เพลินไปกับความเหลวแหลกของกลุ่ม แต่ ไมลส์ ที่มีความรักให้แฟนสาวที่ฐานะต่ำต้อยกว่า กลับค่อยๆ รู้สึกแปลกแยก แต่ชมรมนี้ เข้าแล้วจะเอายังไงก็ต้องว่าตามนั้น

หากมองในสายตาผู้เขียน ที่ไม่สนใจความหล่อเหลาของคุณชายทั้งสิบ The Riot Club ก็จับเอา ลูกคุณหนูเอาแต่ใจ ที่บุคลิกคล้ายๆ กันไปเสียหมด จนไม่มีใครโดดเด่นเชิงลึก มาถ่ายทอดความเหลวแหลกเละเทะ ของลูกคุณหนูผู้ขาดการยั้งคิดได้แบบชวนเกลียด ต่างคนต่างแสดงพฤติกรรม คำพูดคำจา ในเชิงรังเกียจและดูถูกผู้ที่ฐานะต่ำต้อยกว่าตนอย่างตรงไปตรงมา และยิ่งก่อให้เกิดความน่ารำคาญ ในความแบนราบทางความคิด ที่มีความทะนงตนและอำนาจเงินกลบอยู่เสียมิด ซึ่งอาจจะพอๆ กับที่ผู้คนในตลาด อยากเอาเปลือกทุเรียน ประทับหน้าตัวละครเหล่านี้ในละครหลังข่าวเข้าสักที

.

เหมือนเด็กตัวใหญ่ ที่กล้าตะบันหน้าเด็กตัวเล็กกว่า

แต่ไม่กล้ายอมรับผิด เมื่อครูปกครองมายืนตรงหน้า

เหมือน ซูเนโอะ ที่ขยันอวดของแพงเลิศหรู

แต่แทบต้องมุดหัวลงรู เมื่อโดนแย่งไปเล่น

.

The Riot Club

The Riot Club ประสบความสำเร็จในการทำให้ผู้เขียนเชื่อได้ว่า ผู้หลงใหลในอำนาจเงินตราจนไม่ลืมหูลืมตา จะแสดงออกเช่นไร แต่สิ่งเหล่านี้กลับถูกเล่าอย่างเนิบนาบ ภาพความเสเพลเละเทะ ถูกย้ำแล้วย้ำอีกจนเลี่ยนชวนเอือมระอา ยาแก้เลี่ยนหนึ่งเดียวของเรื่องนี้ คงได้เพียง ไมลส์ หนึ่งในตัวละครหลักที่มีความเชื่อในทิศทางต่างจากกลุ่ม แต่ก็ต้องประสบชะตากรรม เข้าเมืองตาหลิ่ว ต้องหลิ่วตาตาม เพื่อนเอาไง ข้าเอางั้น อย่างหลีกหนีเสียไม่ได้อยู่ทุกที การยอมจำนนในอำนาจเสียงส่วนใหญ่ ที่ไม่มีแก่นสาระจรรโลงชีวิตประการใดนี้ ก็ยิ่งเน้นย้ำว่าถึงแม้จะมีฐานะเท่าเทียมกัน แต่ใครที่มีความคิดต่าง ยอมรับคนที่ต่ำต้อยกว่า ก็ยังต้องกลายเป็นเสียงเล็กๆ ที่คนรวยผู้ใช้อำนาจมองไม่เห็นหัวอยู่ดี และทำให้ยาแก้เลี่ยนเม็ดนี้ ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น

ถึงอย่างไรก็แล้วแต่ The Riot Club ก็จัดการสอนบทเรียนให้เหล่าคุณชายจุฑาเทพเข้าหนึ่งหมัด และเผยความอ่อนแอภายในใจ ที่ต้องทำเป็นกร่างภายนอกเพื่อกลบมันไว้ให้มิดชิด เหมือนเด็กตัวใหญ่หัวหน้าแก๊งค์ ที่กล้าตะบันหน้าเด็กตัวเล็กกว่า แต่ไม่กล้าแม้แต่จะยอมรับผิดเมื่อผู้ปกครองมายืนตรงหน้า เหมือน ซูเนโอะ ที่ขยันอวดของแพงเลิศหรู แต่แทบต้องมุดหัวลงรูเมื่อโดนแย่งไปเล่น แต่ก็อย่างว่าเมื่อเรื่องราวตักเตือนเหล่านั้นผ่านไปไม่ถึงวัน เจ้าเด็กเกเรคนนั้น ก็กลับมาตั๊นหน้าผู้อ่อนแอกว่าเหมือนเดิม

The Riot Club

คลับคุณชายเรื่องนี้ ถูกมองในมุมของคนฐานะร่ำรวยในเชิงเข้าข้าง และสอนให้รู้จักใช้อำนาจที่ตนถือครองอยู่แก้ทุกปัญหา เกือบตลอดทั้งเรื่อง โดยทำให้คนอื่นๆ ในฐานะที่ต่ำต้อยกว่า ไม่ต่างอะไรกับเครื่องมือระบายอารมณ์ ที่ต้องสงบปากสงบคำเมื่อมีเงินกองอยู่ตรงหน้า หากคิดไม่ซื่อขึ้นมา ก็มีแต่จะต้องซวยแบบไม่อาจขัดขืน และต้องฝืนกัดฟันรับชะตากรรมนั้นไปเงียบๆ

เหล่าลูกคุณหนู ที่เรียกสมาคมของตัวเองว่าเป็นการรวมตัวของ “สุภาพบุรุษ” กลับทำทุกอย่างที่ตรงข้ามกับนิยามนั้น และใช้เงินที่เต็มเอ่อล้นกระเป๋า เที่ยวประกาศไปทั่วว่า พวกเราคือกลุ่ม หล่อ ใจดี สปอร์ต แห่งมหาวิทยาลัยอ๊อกซ์ฟอร์ด ทั้งที่่ความจริง จอมปลอม โฉดชั่ว และงอแงเอาแต่ใจสิ้นดี แต่ทั้งที่รู้ความจริงก็คงไม่ใครไปว่าอะไรพวกเขาหรอก เพราะหนังก็ย้ำนักหนาแล้วว่า ถึงพวกเราจะช็อตหรือไม่ช็อต ก็ต้องยอมเงียบไปอย่างนั้นอยู่ดี

เรื่องนี้ให้ 7 /10 ครับ

Lecter.

——————————-

The Riot Club