CRANK คนโคม่า วิ่ง/คลั่ง/ฆ่า

Home / วิจารณ์หนัง / CRANK คนโคม่า วิ่ง/คลั่ง/ฆ่า

นักฆ่าคนหนึ่งถูกฉีดยาพิษเข้าไปในร่างกาย ด้วยความร้ายแรงของยาพิษจะทำให้เขาต้องตายอย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตาม หนทางหนึ่งที่จะทำให้ความตายเดินทางมาทักทายช้ากว่ากำหนดก็คือการหลั่งอะดรีนาลินหรือฉีดอะดรีนาลินสังเคราะห์เข้าไปในร่างกาย

ด้วยเงื่อนไขตามที่ได้บรรยายไป นักฆ่าคนนั้น (ซึ่งก็คือตัวละครเอกในเรื่อง) จึงจำเป็นต้องทำทุกอย่างเพื่อให้เกิดความตื่นเต้น (ซึ่งจะมีผลทำให้มีชีวิตยาวออกไปอีกหลายนาที หรืออย่างน้อยก็เพียงพอที่จะชำระบัญชีแค้น)

และความตื่นเต้น 2-3 อย่างที่ตัวกระทำก็คือ การขับรถเข้าไปในศูนย์การค้า การปล้นร้านขายของและการร่วมรักกับหญิงสาวต่อหน้าคนมุงดูจำนวนมาก

ผมคิดว่าทางคนคิดเรื่องและเขียนบท คงใช้ความคิดและจินตนาการอย่างมากพอสมควรกว่าจะออกมาเป็นอย่างที่เห็น และไม่ใช่แค่การคิดเรื่องการฉีดยาพิษกับอะดรีนาลินเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงการกำหนดให้เรื่องราวเกิดขึ้นเท่ากับ (หรือเกือบจะเท่ากับ) เวลาจริงในลักษณะนาทีต่อนาที

สิ่งที่เป็นผลของเรื่องราวและเงื่อนไขดังกล่าวก็คือการใส่ฉากการต่อสู้และไล่ล่าอย่างต่อเนื่องชนิดไม่ให้คนดูได้หยุดพัก (และหยุดใช้ความคิด) แล้วผสมผสานด้วยอารมณ์ขันกับคำหยาบ


อีกประเด็นหนึ่งซึ่งอาจเป็นเจตนาของผู้เขียนบทและผู้กำกับฯ ก็คือการตอบสนองคนดูผู้ชื่นชอบความตื่นเต้นสุดขีด คืออาจจะคิดว่าถ้าชอบความตื่นเต้นกันนักก็ต้องเจอเรื่องแบบนี้ (เรื่องประเภทที่ตัวละครต้องการอะดรีนาลินตลอดเวลา)

ปัญหาของ Crank คงไม่ใช่ประเด็นสงสัยว่าเป็นงานที่มุ่งจะตอบสนองคนดูจริงๆ หรือเป็นการประชด แต่อยู่ที่วิธีการนำเสนอ

สิ่งที่รองรับเรื่องราวคือเทคนิคแพรวพราว ทั้งทางด้านภาพและเสียง ซึ่งดูแล้วมันเกินเลยจนถึงขั้นวุ่นวาย และน่ารำคาญ

และดูเหมือนว่าทางผู้กำกับฯ จะสนุกสนานกับการใส่เทคนิคต่างๆ จนไม่ยอมดูความเหมาะสมกลมกลืน

หนังมีเรื่องราวและอารมณ์ขันคล้ายกับ Snatch ที่เจสัน สเตแธม เคยแสดงเมื่อ 5-6 ปีก่อน แตกต่างกันตรงที่ Snatch ดูโดดเด่นและมีสไตล์ ในขณะที่ Crank ไปเน้นเทคนิคมากและน่าจะมุ่งคนดูกลุ่มใหญ่กว่า

ดูแล้วไม่ถึงกับเสียดายเวลา เพียงแต่รู้สึกรำคาญบ้างเป็นครั้งคราว

ผู้กำกับฯ – มาร์ก เนเวลดีน, ไบรอัน เทย์เลอร์
ผู้แสดง – เจสัน สเตแธม, เอมี่ สมาร์ต, เอฟเฟรน รามิเรซ

ที่มาจากหนังสือพิมพ์