Step Up สูงสุดสู่สามัญ

Home / วิจารณ์หนัง / Step Up สูงสุดสู่สามัญ

หลังจากออกแบบท่าเต้นให้เหล่าเชียร์ลีดเดอร์ในหนังวัยรุ่นเรื่อง Bring It On จนเป็นที่ชื่นชอบของใครต่อใครมาแล้ว ล่าสุด แอนท์ เฟล็ทเชอร์ ก็ได้ฤกษ์เป็นผู้กำกับฯเต็มตัวสักทีกับเรื่อง Step Up ที่มาในแนววัยโจ๋รักการเต้นอีกเช่นเคย

หนังเล่าเรื่องของสองหนุ่มสาวที่มาจากต่างพื้นเพ ฝ่ายชายเป็นหนุ่มเกเรประจำย่านเสื่อมโทรม (แสดงโดย แชนนิ่ง เททั่ม) ฝ่ายหญิงเป็นลูกสาวผู้ดีมีสตางค์ (แสดงโดย เจนน่า ดีวาน) แต่เหมือนกันอยู่อย่างตรงที่ทั้งคู่รักการเต้น เพียงแต่ฝ่ายแรกเต้นฮิพฮอพแร็พโย่ไปตามมีตามเกิด (แต่เท่มากมาย-รับรองได้) ส่วนฝ่ายหลังเป็นถึงนักเรียนบัลเล่ต์ของโรงเรียนสอนศิลปะชั้นนำโน่นแน่ะ แต่แล้วโชคชะตาและคนเขียนบทก็นำพาให้คนและศิลปะชั้นสูงโคจรมาพบกับคนและศิลปะชั้นสามัญ (ตามที่นิยามกัน) จนได้

ว่ากันตามตรง Step Up สนุกสู้ Bring It On ไม่ค่อยได้ แถมหนังยังมีข้อบกพร่องเล็กๆ น้อยๆ เต็มไปหมด ไม่ว่าจะเป็นโครงเรื่องที่ทั้งหลวมและสุดจะดาษดื่น การดำเนินเรื่องที่ขาดความกระชับจนทำให้หนังเต้นรำที่ควรจะดูสนุกกร่อยกว่าที่ควรจะเป็น ฯลฯ

แม้ภาพรวมของหนังจะขาดความสมบูรณ์ แต่ในภาพย่อยก็พบว่าหนังมีจุดจี๊ดใจอยู่ไม่น้อย ไม่ว่าจะเป็นคำพูดของอาจารย์สอนเต้นที่บอกแก่พระเอกหลังจากที่เขาเข้าไปทำลายข้าวของของโรงเรียนว่า “ที่เธอทำลายไม่ใช่แค่สิ่งของ แต่เป็นอนาคตของเด็กคนหนึ่งเลยทีเดียว” ส่วนคำอธิบายของคำพูดนี้คงต้องรบกวนไปฟังกันเองในโรงหนัง เพราะท่าจะซึ้งกว่าเยอะ

อีกฉากที่สะกดผู้ชมอย่างมากก็คือ ฉากที่พระนางไปเต้นรำกันที่ท่าเรือ ความงดงามของแสงอาทิตย์ยามเย็น ภาพเคลื่อนไหวของเหล่านกที่โบยบิน รวมถึงลีลางดงามในการร่ายรำของมนุษย์ สวยงามน่าหลงใหล และสะกดสายตาชนิดที่ว่าถ้าเป็นวีซีดีหรือดีวีดีเราคงกดรีโมทย้อนกลับไปดูภาพนี้ซ้ำแล้วซ้ำอีกอย่างไม่รู้เบื่อ

ส่วนฉากตั้งใจขายของหนังอย่างฉากเต้นรำในงานปาร์ตี้ และฉากแสดงโปรเจ็คต์ก่อนจบของนางเอก ก็เรียกความคึกคักจากคนดูได้เป็นอย่างดี ฉากแรกนั้นทำเอาเราอยากจะขยับแข้งขยับขาไปกับนักแสดงเสียเหลือเกิน ยิ่งได้เพลงมันส์ๆ มาเปิดคลอยิ่งทำเอาเราอยากโยกตามเข้าไปใหญ่ ส่วนฉากหลังก็โชว์การผสมผสานระหว่างศิลปะการเต้นต่างขั้วอย่างฮิพฮอพและบัลเล่ต์ได้อย่างน่าสนใจ ยิ่งได้นักแสดงนำที่เป็นแดนเซอร์มืออาชีพยิ่งทำให้การเต้นดังกล่าวพลิ้วไหวมากขึ้นไปอีก

ถึงจะมีฉากเต้นรำเต็มสเต็ปน้อยไปนิด แต่ที่มีอยู่ก็ทำออกมาได้น่าพอใจจนคนรักการเต้นน่าจะถูกใจไม่มากก็น้อย

ส่วนคนที่ไม่เคยสนใจศิลปะประเภทนี้ ก็น่าจะนึกรักขึ้นมาได้ง่ายๆ เหมือนกัน

ที่มาจากหนังสือพิมพ์