The Village Album มอง ‘ชำนิ’ เห็น ‘เคนอิจิ’

Home / วิจารณ์หนัง / The Village Album มอง ‘ชำนิ’ เห็น ‘เคนอิจิ’
หนัง หนังใหม่ movie

ใช่เพียงกวีและนักเดินทางอย่าง โรเบิร์ต ฟรอสต์ ที่เห็นเส้นทางแยก แล้วประพันธ์ the road not taken ได้งดงาม …แต่ เคนอิจิ ผู้เฒ่าช่างภาพถ่ายของญี่ปุ่น ก็เห็นชีวิตในรูปถ่ายของเลนส์กล้อง

ใช่เพียง พาเชลเบล ไปเห็นชนบทงามงดในชายป่า และรจนาเป็นบทเพลง canon อันแสนคลาสสิก แต่ดวงตาของ ชำนิ ทิพย์มณี ก็มีสายตา ในการมองเห็นเรื่องราวที่อยู่รอบร่องรอยของผู้คน สงครามและบ้านเรือนในเวียดนาม

เช่นนี้แล้ว… ชำนิ ทิพย์มณี กับ เคนอิจิ มาเกี่ยวกันด้วยแง่มุมใดเล่า

ทั้งสองคนเกี่ยวกันด้วยแนวคิดน่าสนใจ ระหว่างการนำเอานิทรรศการภาพถ่ายของเขา มาจัดแสดงหน้าโรงภาพยนตร์ซึ่งมีโปรแกรมของ the village album อยู่

เมื่อลองสำรวจตรวจตราแล้ว เราอาจพบว่าเรื่องเล่าจากภาพถ่ายนั้น โดดเด่นกว่าเรื่องราวในหนัง พล็อตอันว่าด้วยการเอาพัฒนาความสัมพันธ์ ที่ควงแขนมากับแง่มุมเยียวยาบาดแผลนั้น กลายเป็นธรรมที่ธรรมดาและมีการพูดถึงอยู่บ่อยครั้งในหนังฮอลลีวู้ด และยูโรเปียนฟิล์ม

ภาพถ่ายนั้นอยู่ด้านหน้าของโรงหนัง house แต่นิทรรศการที่โชว์โฉมอยู่ไม่ห่างจากประตูนั้น น่าสนใจอยู่ไม่น้อย

the village album เล่าเรื่องเกี่ยวกับผู้คนในหมู่บ้านฮานาตานิ ยึดที่นั่นเป็นที่เกิด ที่อยู่อาศัย ที่ทำมาหากิน และที่ตาย มาหลายชั่วอายุคน แต่บัดนี้หมู่บ้านฮานาตานิกำลังจะกลายสภาพเป็นเพียงความทรงจำ เพราะรัฐบาลญี่ปุ่นประกาศออกมาแล้วว่า ต้องการใช้พื้นที่บริเวณนั้นในการก่อสร้างเขื่อนกั้นน้ำ ขอความร่วมมือชาวบ้านให้อพยพโยกย้ายหาที่อยู่ใหม่ภายในเวลาที่กำหนด เศร้าที่ต้องจากไป แต่มันเป็นเรื่องช่วยไม่ได้ ชาวบ้านปรึกษาหารือกันแล้วลงความเห็นร่วมกันว่า อยากจะให้

เคนอิจิ (ทัตสุยะ ฟูจิ) ผู้เฒ่าเจ้าของร้านถ่ายรูปเก่าแก่ในหมู่บ้าน ใช้เวลาช่วงสุดท้ายก่อนทุกอย่างจะหลงเหลือเป็นแค่ความทรงจำ ตระเวนบันทึกภาพผู้คนทุกหลังคาเรือนในหมู่บ้านเก็บไว้เป็นที่ระลึก จัดทำ วิลเลจ อัลบั้ม เป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายสักเล่ม

เคนอิจิตอบตกลงโดยไม่อิดออด เขาได้ผู้ช่วยคนหนึ่ง คือ ทากาชิ (เคน ไคโตะ) ลูกชายของเขาซึ่งทำงานเป็นผู้ช่วยช่างภาพในเมืองใหญ่ทันสมัยอย่างโตเกียว ที่บังเอิญเดินทางกลับมาเยี่ยมบ้านในช่วงเวลานั้นพอดี

แต่เดิม ความสัมพันธ์ของพ่อลูกคู่นี้ไม่ค่อยราบรื่นนัก ทั้งคู่มีความคิดเห็นไม่ลงรอยกัน และมีปากเสียงกันหลายครั้ง ทว่าในระหว่างที่เดินท่อมไปตามบ้านเรือนต่างๆ เพื่อจัดทำ วิลเลจ อัลบั้ม ทั้งคู่ก็ได้พูดจาปราศรัยกันมากขึ้น เข้าใจกันมากขึ้น และนั่นทำให้ทากาชิผู้เป็นลูกชายเริ่มมองเห็นพ่อในมุมใหม่ เริ่มเข้าใจพ่อ อย่างที่ไม่เคยเข้าใจมาก่อนเลยในชีวิต

การตระหนักเรื่องคุณค่า โดยเฉพาะการเปลี่ยนของหมู่บ้านนั้น บทหนังเลือกที่จะให้คนดูค่อยๆ ซึมซับ แต่ด้วยความเรียบนิ่งและวางท่าที่เฉยเมยเกินไปต่อการเล่าเรื่อง คนดูอาจจะรู้สึกเบื่ออยู่บ้าง กับแง่มุมที่หนังพยายามจะเล่า

เทียบกับการล้างใจในหนัง invasion หรือฉากยืนเคียงกันของตาแก่สองคนใน unfished life แล้ว

the village album เป็นรองอยู่พอสมควร

สิ่งที่พอจะทดแทนได้บ้างก็คือ ภาพถ่ายต่างๆ ที่อยู่นอกโรงและเป็นอารมณ์แบบ nostalgic ผสมแนวทาง coming-of-age ซึ่งพอจะทำให้รู้สึกบ้างว่า การไปดูหนัง the village album ที่ house ไม่สูญเปล่าและผ่านเลย

ที่มา กรุงเทพธุรกิจ เสาร์สวัสดี