Hoot เมื่อบ้านฮูกถูกยึด

Home / วิจารณ์หนัง / Hoot เมื่อบ้านฮูกถูกยึด

ศศิ-วัน

หากคุณเป็นคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ในชุมชนอันแสนสงบสุขและเป็นธรรมชาติ แล้ววันดีคืนดีมีคนเอาสิ่งก่อสร้างอย่างโรงงานอุตสาหกรรม,เขื่อน,ตลาดติดแอร์,ร้านสะดวกซื้อแฟรนไชส์ ฯลฯ มาวางแปะไว้แถวบ้าน คุณจะนิยามสิ่งเหล่านี้ว่าอะไร ระหว่าง “ความเจริญ” กับ “ความเสื่อม”?

ถ้าสิ่งก่อสร้างพวกนี้มากันแต่ตัวก็คงไม่เท่าไหร่ แต่โดยมากมักไม่เป็นอย่างนั้นน่ะสิ เพราะพวกมันมักจะพาปัญหานานาชนิดติดตัวมาด้วยเสมอ

ในหนังเรื่อง Hoot ก็เหมือนกัน ณ เมืองหาดสวยฟ้าใสอย่างฟลอริดา ร้านอาหารแฟรนไชส์ชื่อดังแห่งหนึ่งกำลังจะถือกำเนิดขึ้น ปัญหามีอยู่ว่าสถานที่ก่อสร้างร้านแห่งนี้เป็นที่อาศัยของเหล่านกฮูกน้อยใหญ่อยู่ก่อนแล้ว แต่แทนที่นายทุนจะสนใจความเป็นอยู่ของสัตว์ตาดำๆ กลุ่มนี้ เขากลับสั่งกำจัดพวกมันเพื่อจะได้สร้างร้านสมใจอยาก

ทำผิดกฎหมายสิ่งแวดล้อมอย่างนี้ เจ้าหน้าที่ก็ยังเอาผิดเขาไม่ได้ เนื่องจากนายทุนที่ว่าใช้เล่ห์เหลี่ยมจนได้ใบอนุญาตมาแล้ว

แต่โชคดียังเป็นของเหล่านกฮูก เพราะพวกมันได้เด็กรักดีอย่าง “รอย” (โลแกน เลอร์แมน), “เบียทริซ” (บรี ลาร์สัน) และ “มุลเลต” (โคดี้ ลินลีย์) คอยช่วยเหลือไว้

“Hoot” เป็นหนังอีกเรื่องที่ผู้ใหญ่ดูได้ เด็กดูดี เพราะไร้มลพิษเจือปนใดๆ ทั้งสิ้น ตรงกันข้าม หนังจะทำให้เด็กและผู้ใหญ่รักเพื่อนร่วมโลกและสิ่งแวดล้อมมากขึ้น แทนที่จะคิดถึงแต่ประโยชน์ของตัวเอง

แต่ฟังเนื้อเรื่องอย่างนี้แล้วอย่าคิดไปล่ะว่า “Hoot” เป็นหนังน่าเบื่อที่ดีแต่มานั่งบ่นนั่งสอน เพราะนี่คือหนังที่จะทำให้คุณหัวเราะไปกับความแสบซ่าและอมยิ้มไปกับความบริสุทธิ์ของเด็กๆ ในเรื่อง แถมยังทำให้เรารู้ว่าเด็กก็เหมือนผ้าขาวจริงๆ ด้วยแหละ เพราะถ้าไม่อบรมดูแลให้ดี พวกเขาก็มีสิทธิเบี่ยงเบนจนกลายเป็นจอมเกเร เริ่มตั้งแต่ในหมู่เพื่อนฝูงด้วยกัน และลามปามไปถึงเพื่อนมนุษย์อื่นๆ เมื่อเติบใหญ่อย่างอีตานายทุนในที่สุด

สรุปว่าถ้าอยากหาอะไรดีๆ ใส่ตัวลูกหลาน จูงไม้จูงมือพวกเขาไปดูหนังเรื่องนี้ก็นับเป็นทางเลือกที่ดี

ที่มาจากหนังสือพิมพ์