The Queen จิ๊กซอว์ที่ลงตัว

Home / วิจารณ์หนัง / The Queen จิ๊กซอว์ที่ลงตัว

แป้งร่ำ

หลายครั้งเรามักจะตัดสินความเป็นไปของใครสักคน ด้วยการโน้มนำทั้งจากกระแสสังคมภายนอก หรือเสียงรอบตัว

แต่เคยฉุกคิดกันบ้างหรือไม่ว่า สิ่งที่เห็นและเชื่อนั้น มีความจริงอยู่มากน้อยเพียงใด และเราได้ ตัดสิน ใครไปแค่ไหนแล้ว

The Queen อาจเป็นหนังอีกเรื่องหนึ่งที่ทำให้เราสะกิดใจ

เพราะถึงแม้ว่า The Queen จะไม่ใช่หนังที่เฉลยเรื่องราวความจริงได้ทั้งหมด แต่อย่างน้อยก็ทำให้เราได้มองเห็นแง่ ความธรรมดา ของหญิงที่ได้ชื่อว่า ราชินีแห่งราชอาณาจักรอังกฤษ

หนังเล่าเรื่องราวในช่วงเวลาเพียง 7 วัน หลังการสิ้นพระชนม์ของเจ้าหญิงไดอาน่า ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นเจ้าหญิงของปวงชน พระราชินีเอลิซาเบธที่ 2 (เฮเลน มิร์เรน) ประมุขของประเทศ ได้ปฏิเสธที่จะจัดพิธีศพอย่างยิ่งใหญ่ และไม่ยอมออกมาไว้อาลัยอย่างเป็นทางการ ซึ่งก่อให้เกิดการต่อต้านจากประชาชน

ถ้าเปรียบ The Queen เป็นจิกซอว์ภาพหนึ่ง ก็คงจะเป็นภาพที่มีองค์ประกอบหลักแหลมและลงตัว เพราะสามารถนำความเป็นสารคดีมารวมกับความเป็นหนังได้อย่างสมบูรณ์และไม่อิหลักอิเหลื่อ ให้ความรู้สึกเรียบ ง่าย แต่ลุ่มลึก และชวนให้ติดตาม

ที่หนังออกมาดีแบบนี้ คงต้องยกนิ้วให้กับทีมงานทั้ง สตีเฟน เฟรียร์ส (ผู้กำกับ) ที่ร้อยเรียงฟุตสเตจจริงกับภาพในหนัง ได้อย่างเป็นเนื้อเดียวกัน โดยเน้นจุดเด่นไปที่บทสนทนาและการแสดงมากกว่าเทคนิค นอกจากนี้ เพลงประกอบจาก อเล็กซองดร์ เดสปลาต์ ก็เข้ากับเรื่องราวได้ดีทีเดียว เพราะฟังแล้วรู้สึกได้ถึงอารมณ์เสียดสีและเยาะเย้ยแบบจับใจ

รวมถึงบทจาก ปีเตอร์ มอร์แกน ที่ผสานเรื่องราวความจริง ข่าวซุบซิบ และข่าวลับๆ ได้อย่างลึกในอารมณ์ ปีเตอร์วางพล็อตอย่างซับซ้อนทั้งหน้าฉากและหลังฉาก ทำให้เห็นถึงกระแสอารมณ์ของประชาชนที่ถูกปลุกเร้า และไหลตามสื่อไปราวกับน้ำหลาก

แต่สิ่งสำคัญที่สุด ที่ทำให้จิ๊กซอว์ภาพนี้สมบูรณ์แบบคือ บทบาทของ เฮเลน มิร์เรน

ไม่แปลกใจเลยที่ เฮเลน มิร์เรน จะได้รับรางวัลออสการ์สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม ของปีนี้ไปครอง เพราะต้องยอมรับอย่างหนึ่งว่า ส่วนหนึ่งของหนังเรื่องนี้แขวนอยู่กับตัวของเฮเลน พอเธอตีบทแตกได้อย่างมหัศจรรย์ขนาดนี้ เลยทำให้หนังก้าวสู่ระดับของความยอดเยี่ยม

เฮเลนสามารถเข้าถึงบทของพระราชินี ที่แม้ภายนอกจะดูเย็นชา เสมือนไร้หัวใจ ด้วยเพราะหน้าที่บังคับ แต่ภายในก็ยังแฝงความอ่อนไหว สะท้านสะเทือนได้อย่างมีชีวิตชีวา และทำให้เรารู้สึกเห็นใจองค์ราชินี (ทั้งๆ ที่รู้ว่าเป็นเพียงหนังก็ตาม)

เพราะถึงจะสูงศักดิ์สักเพียงใด แต่ความรู้สึกก็ยังเฉกเช่นคนธรรมดา

ที่มาจากหนังสือพิมพ์