Hannibal Rising เมื่อปีศาจถือกำเนิด

Home / วิจารณ์หนัง / Hannibal Rising เมื่อปีศาจถือกำเนิด

ราชดำเนินเธียเตอร์

ถ้าหากว่าหนังเรื่อง Hannibal Rising จะประสบความสำเร็จน้อยกว่าภาคก่อนหน้านี้จาก Silence of The Lamps, Hannibal และ Red Dragon ที่ผ่านมา ก็น่าจะเป็นเพราะว่า ผู้สร้างได้ทำให้ผู้ชมได้พบความสยดสยองที่เข้มข้นสุดๆ ไปแล้ว ฉะนั้น การที่หนังย้อนกลับไปเล่าเรื่องตั้งแต่จุดเริ่มต้นใหม่ ทำให้ดีกรีความสยดสยองย่อมจะลดระดับลงตามคาแรกเตอร์ของตัวละคร จากวัยแก่ของฮันนิบาล ที่รับบทโดย แอนโทนี่ ฮอพกินส์ มาเป็นวัยหนุ่มที่รับบทโดย กัสปาร์ อุลลิแอล

แต่ถึงกระนั้นเชื่อว่าสำหรับแฟนคลับของ ฮันนิบาล เลคเตอร์ ที่มีชื่อขึ้นทำเนียบตัวละครผู้ร้ายที่น่าจดจำที่สุดของวงการภาพยนตร์โลกไปแล้ว ก็ไม่น่าที่ยอมพลาดถึงเรื่องราวในวัยเด็กจนถึงวัยหนุ่มของฮันนิบาล โดยเฉพาะสาเหตุที่ว่า ทำไมเขาถึงได้กลายเป็น ฆาตกรเลือดเย็นที่นิยมกินเนื้อมนุษย์เป็นอาหาร ที่คุณผู้ชมจะได้รับคำตอบในเรื่องนี้

เมื่อโซเวียดขยายอาณาเขตในสงครามโลกที่ 2 ยุโรปตะวันออกหลายประเทศถูกโซเวียดยึดครอง ในลิธัวเนียเด็กชาย ฮันนิบาล เลคเตอร์ ต้องสูญเสียพ่อแม่ไปในสงคราม รวมทั้งน้องสาวชื่อ มิสชา ที่ตกเป็นเหยื่อของทหารอย่างน่าสยดสยอง ฮันนิบาลถูกส่งตัวเข้าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าในโซเวียต โดยที่ฝันร้ายไม่เคยจางไปจากความทรงจำ

เมื่อเติบโตเป็นหนุ่มวัยรุ่น ฮันนิบาล (กัสปาร์ อุลลิแอล) หนีออกจากสถานเลี้ยงเด็ก แล้วมุ่งสู่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส เพื่อไปอยู่กับคุณลุง ญาติคนเดียวที่เขาเหลืออยู่ แต่ก็กลับพบว่า คุณลุงได้เสียชีวิตไปแล้ว เหลืออยู่เพียงภรรยาของคุณลุง เลดี้มุราซากิ (กงลี่) ที่มีเชื้อสายชนชั้นสูงของญี่ปุ่น และเธอได้อุปการะให้ที่พัก ทั้งยังถ่ายทอดรสนิยมในการเสพอาหารเลิศรส ดนตรี ศิลปะ ไปจนถึงวิชาการต่อสู้ให้กับเขา

ขณะที่ฝันร้ายเกี่ยวกับการตายของพ่อแม่และน้องสาวยังคงฝังตัวลึก และตามมาหลอกหลอน และทางเดียวที่จะกำจัดไปได้ก็คือ การกำจัดคนที่ฆ่าน้องสาวของเขา และนั่นเองคือจุดเริ่มต้นของปฏิการเชือดโหดของ ฮันนิบาล เลคเตอร์

ถือเป็นการหักมุมที่ท้าทายในการที่ ดิโน เดอ ลอเรนติส เลือก ปีเตอร์ เว็บเบอร์ผู้กำกับฯ เจ้าของผลงานหนังรักอย่าง Girl With a Pearl Earing ให้มากำกับหนังที่ว่าด้วยความเกลียดชังเรื่องนี้ แต่เขาก็ทำหน้าที่ได้น่าสนใจ

รสชาติหลักที่คุณจะได้รับจากหนังชุด ฮันนิบาล เลคเตอร์ ก็คือ บรรยากาศกดดันที่ผู้ชมจะรู้สึกถึงอันตรายที่พร้อมจะเกิดขึ้นได้ทุกขณะ การฆ่าชำแหละ การกินเนื้อมนุษย์ ที่ลึกๆ ในใจเรารู้สึกสยดสยองพองขน แต่อีกใจก็อยากให้มันเกิดขึ้นเร็วๆ ที่แตกต่างไปจากหนังแนวนี้ทั่วไปก็คือ ขณะที่เรื่องอื่นอาจจะ ฆ่าเอามัน เพื่อความสะใจของคนดู แต่ตัวละครในเรื่องนี้จะฆ่าด้วยเหตุผลทางอารมณ์ที่ซับซ้อน และมันทำให้การฆ่านี้ ทรงพลังและชวนลุ่มหลง ยิ่งกว่า

สิ่งที่เกิดขึ้นกับฮันนิบาลในภาคนี้ก็คือ เขาถูกยัดเยียดให้ซึมซับเอา ความรุนแรง การฆ่า การเสพเนื้อมนุษย์ เข้าไปฝังอยู่ในใจตั้งแต่เด็ก ก่อนจะที่ได้เรียนรู้ถึงโลกแห่งศิลปะในวัยหนุ่มจากเลดี้มุราซากิ มันจะน่าจะเป็นเรื่องดีถ้าหากว่า ฮันนิบาลจะใช้พลังสร้างสรรค์ที่เขาได้เรียนไปในทางที่ดีงาม แต่เขากลับเลือกที่จะใช้มันตอบสนองสัญชาตญาณแห่งการฆ่าที่ฝังตัวรอการระเบิดมานาน เบื้องลึกในใจของเขามันจึงเป็นแหล่งฝักตัวอย่างดีของปีศาจ ที่ได้ถือกำเนิดขึ้นในตัวเขา และค่อยๆ ทำให้เขากลายเป็น นักฆ่าผู้เปี่ยมพลังสร้างสรรค์ ผู้ที่เห็นการฆ่าเป็นดั่งงานศิลป์ชั้นยอด

กัสปาร์ อุลลิแอล ที่เคยประทับใจเขาจากหนังโรแมนติกในบรรยากาศสงครามเรื่อง A Very Long Engagement ไม่คิดว่าเขาจะกลายมาเป็นฆาตกรเลือดเย็นไปได้ ต้องยอมรับ เดอ ลอเรนติส ผู้อำนวยการสร้างหนังชุดนี้ และเว็บเบอร์ ผู้กำกับฯ ที่มองเห็น ด้านมืด ในตัวเขา และนำออกมาใช้งานอย่างได้ผล เขาดู หล่อ ร้าย อันตราย แต่ก็แฝงไว้ด้วยความอ่อนไหว ที่จะทำให้ผู้ชมเห็นใจและเสียวสันหลังไปพร้อมๆ กัน

กงลี่ ดูดีเสมอเวลาที่อยู่ในบทที่ช้ำๆ เจ็บๆ กึ่งดีกึ่งร้าย เป็นสีสันที่สวยงามที่สุดในตัวของเธอ บทเลดี้มุราซากิ ทั้งเซ็กซี่ งามสง่า และอันตราย

สำหรับผมที่เป็นแฟนคลับของ ฮันนิบาล เลคเตอร์ คนหนึ่ง ผมชอบบรรยากาศของหนัง ชอบนักแสดงทั้ง กัสปาร์ อุลลิแอล และกงลี่ และกว่าที่ฮันนิบาลจะแก่ถึงวัยของ แอนโทนี่ ฮอพกินส์ ผมว่าน่าจะให้ฮันนิบาลวัยหนุ่มปฏิบัติการ เชือดแล้วหม่ำได้อีกสัก 2 ภาค แต่จากรายได้ในอเมริกาที่ไม่เปรี้ยงปร้างเท่าที่ควร ผมไม่แน่ใจว่านายทุนจะยอมให้โอกาสเขาอีกหรือไม่

ดูแล้วรู้สึกอยากกิน แก้มคน (ไม่ใช่ แก้มก้น นะจ๊ะ) ตะหงิดๆ ยังไงชอบกล

ที่มา สยามรัฐ