คนหิ้วหัว คนไม่เต็ม”ชาย”เพราะ”ความเตี้ย”

Home / วิจารณ์หนัง / คนหิ้วหัว คนไม่เต็ม”ชาย”เพราะ”ความเตี้ย”

หนังจากฝีมือของนักเขียนบทฝีมือดี พิง ลำพระเพลิง เล่าเรื่องราวของชายคนหนึ่งซึ่งใครๆ ก็เรียกว่า ไอ้เตี้ย (ไม่มีใครในเรื่องรู้ชื่อจริงๆ จนถึงตอนท้ายของหนังนั่นแหละ) หนุ่มวัยกลางคนผู้ล้มเหลว สามีที่ไม่ได้เรื่องของหงส์ เมียสาวที่ดับความทุกข์ใจด้วยเหล้าและป๊อกเด้ง อย่างไรก็ตาม เขาก็พยายามจะเป็นพ่อที่ดีของเต้ยลูกชายคนเดียว แต่ด้วยความบังเอิญหรือเพราะการเลือกคบคนผิด แผนการหาเงินด้วยการปล้นเพื่อเอามาใช้เป็นค่าเทอมลูกของเขาผิดพลาดถึงคอขาดบาดตาย (จริงๆ) แต่ด้วยแรงอธิษฐานหรือผลกรรมอะไรบางอย่าง เขาเลยกลับมาในสภาพทุลักทุเล (แบบชื่อหนังนี่แหละ) โดยมีผู้ช่วยเป็นหนุ่ม 18 มงกุฎ และสาวป่อเต็กตึ๊ง เพื่อกลับมารักษาสัญญากับลูกและเป็นพ่อที่ดีอย่างที่สัญญาให้ได้

นี่ต้องถือว่าเป็นหนึ่งในคอลเลคชั่นหนังที่เขาอยากทำที่สุดในชีวิต ซึ่ง “คนหิ้วหัว” ถือเป็นเรื่องที่ 2 ต่อจาก “โคตรรักเอ็งเลย” หนังเรื่องแรกของเขาซึ่งก็อยู่ในซีรีส์นี้เช่นกัน

งานของพิง ลำพระเพลิง (โดยเรื่องนี้นอกจากกำกับฯยังรับบทนำเองด้วย) ค่อนข้างมีเอกลักษณ์ชัดเจนและความเฉพาะของเรื่องราว ตั้งแต่โคตรรักเอ็งเลย จนมาถึงคนหิ้วหัว ทั้งสองเรื่องเอาเข้าจริงๆ แล้วเป็นหนังที่พูดเรื่องราวคล้ายกัน เป็นเรื่องคนกับครอบครัว และการสูญเสียครอบครัวเสมอ อาจจะเป็นด้วยปมส่วนตัวของตัวผู้กำกับฯเองที่ตกพุ่มพ่อหม้ายโดยจำเป็น และเจ้าตัวก็มักจะพูดบ่อยๆ ว่า ตัวเองทำหนังจากปมด้อยของตัวเอง (แน่นอนว่าเรื่องความเตี้ยที่ย้ำมาทั้งเรื่องก็เป็นปมหนึ่งเหมือนกัน)

โดยตัวหนังนั้นตั้งใจโชว์สไตล์สับขาหลอกคล้ายโคตรรักเอ็งเลย แต่คราวนี้กลับสับจนตัวผู้กำกับฯงงไปเอง เริ่มด้วยการแบ่งเรื่องเป็นตอนๆ แบบไม่ต่อเนื่องกันมาก สไตล์เดียวกับหนังอย่าง Pulp Fiction ของเควนติน ทารันติโน่ แต่กลับไม่จับประเด็นของแต่ละตอนให้อยู่ มีตอนก็เหมือนไม่มี

ขณะเดียวกันก็มีส่วนผสมของหนังรักประเภท เซเว่นเยียร์อิทช์ เรื่องของคนที่อยู่กันมานานแล้วก็จะเลิกกัน แต่ในขณะเดียวกันก็มีเรื่องของความเป็นส่วนตัวมากๆ ของผู้กำกับฯ อย่างการเน้นเรื่องความเตี้ยของตัวเอก ซึ่งอาจจะเป็นมุขตลก ที่ตลกบ้างไม่ตลกบ้าง คล้ายๆ ความเตี้ยเป็นความพิการของร่างกายอะไรบางอย่าง ขณะเดียวกันหนังยังโชว์ท่อนบนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามประดุจชายชาตรีของผู้กำกับฯและนักแสดงนำ (ก็พิงเองนั่นแหละ) บ่อยครั้งแบบเกินความจำเป็น ถี่จนน่าห่วงว่าผู้กำกับฯมีปัญหาปมด้อยในวัยเด็กอะไรหรือไม่ หรือมีปัญหาเรื่องของความรู้สึกที่มีความเป็น “ชาย” ไม่พอเพราะความ “เตี้ย” (ซึ่งคนดูอาจจะไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นเลยก็ได้)

ในขณะเดียวกันก็เน้นความเป็นฮีโร่ในความแอนตี้-ฮีโร่ของในตัวของไอ้เตี้ยตัวเอกของเรื่อง ในการเป็นพ่อที่ดีอย่างมาก แต่แก้ปัญหาด้วยวิธีผิดๆ อย่างการไปปล้นเงินเอามาใช้ค่าเทอมลูก หนังเลยอาจจะเต็มไปด้วยความกำกวมอย่างที่ว่ามาตลอดเรื่อง เพราะคนอื่นๆ ก็ตกอยู่ในสภาวะกำกวมคล้ายๆ กัน อย่างน้อยแต่ละคนในเรื่องล้วนก็ผิดศีลแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเป็นคนไม่ดี

โดยคุณภาพนี่เป็นหนังตลกที่พอจะไปดูได้ แม้ว่าอาจจะต้องไปเจอกับวิธีการเล่าเรื่องแบบโชว์เหนือบ้างเล็กน้อย ถ้าใครสนุกจะมานั่งคิดทางหรือเล่นแมวจับหนูกับผู้กำกับฯ นี่ก็เป็นหนังที่น่าดูอยู่เหมือนกัน และนี่ก็เป็นหนังของพิง ลำพระเพลิง ซึ่งผลจากการฉายโคตรรักเอ็งเลย ที่แม้หลายคนจะว่าเป็นหนังดี แต่ก็สรุปกันว่าไม่มีตรงกลาง คือถ้าใครชอบก็จะรักหนังเรื่องนี้ไปเลย ถ้าใครไม่ชอบหนังเรืองนี้จะไปนอนแอ้งแม้งอยู่ในบรรดาลิสต์หนังที่คุณเกลียดเกือบจะทันทีเหมือนกัน และนั่นก็จะเกิดขึ้นกับคนหิ้วหัวเช่นเดียวกัน

อย่างไรก็ตามนั่นเป็นทางเลือกของคุณ

ที่มาจากหนังสือพิมพ์