คนหิ้วหัว

Home / วิจารณ์หนัง / คนหิ้วหัว

คอลัมน์ หนังเด่น
กฤษดา


“คนหิ้วหัว” น่าจะเป็นหลักฐานสำคัญที่ยืนยันว่า พิง ลำพระเพลิง เป็นผู้สร้างหนังที่มีเอกลักษณ์และมีความสามารถหลากหลาย

โดยเอกลักษณ์ของเขาปรากฏอยู่ทั้งในเนื้อหาที่นำเสนอและวิธีการนำเสนอส่วนความสามารถที่หลากหลายนั้นดูได้จากการทำหน้าที่สำคัญในงานที่สร้างในครั้งนี้ นอกจากงานเขียนบทและกำกับภาพยนตร์แล้ว พิง ลำพระเพลิง ยังทำหน้าที่สำคัญอีกอย่างนั่นคือเป็นผู้แสดงนำ

การเป็นผู้กำกับฯ และผู้แสดงนำอาจจะไม่ใช่เรื่องพิเศษ (เท่าที่นึกออกทันทีก็มีดารานักแสดงตลกอย่างน้อย 3 คน เคยทำไปแล้ว) แต่เมื่อพิจารณาบทบาทการเป็นคนเขียนบท (ทั้งเขียนให้คนอื่นและเขียนสำหรับกำกับฯเอง) ผมคิดว่าพิง ลำพระเพลิงดูโดดเด่นกว่า และอาจจะโดดเด่นยิ่งขึ้นอีกถ้าพิจารณาว่าเขาเป็นผู้กำกับฯ เขียนบท แสดงนำและสร้างสรรค์เพลงนำในเรื่อง (และร้องเองด้วย)

ย้อนกลับไปที่เอกลักษณ์ของผู้กำกับฯ และคนเขียนบทคนนี้ ผมอยากนำประเด็นเรื่องเนื้อหาที่นำเสนอและวิธีการนำเสนอมากล่าวถึงอย่างละเอียดอีกครั้ง

ในส่วนแรกคือเนื้อหาที่นำเสนอ ผมมองเห็นรอยเชื่อมโยงระหว่าง “คนหิ้วหัว” กับ “โคตรรักเอ็งเลย”

ผมคาดว่าเรื่องราวในหนังสองเรื่องน่าจะได้แรงบันดาลใจจากบางส่วนในชีวิตของคนเขียนบทและผู้กำกับฯ

ในการมองบางแง่มุม “คนหิ้วหัว” แทบจะกลายเป็นเหมือนหนังภาคต่อของ “โคตรรักเอ็งเลย” (เรื่องชีวิตครอบครัว)

ส่วนในแง่ของวิธีการ ยังคงเป็นการนำเสนอที่ไม่เรียงลำดับตามเวลา เช่น มีการย้อนเล่าเหตุการณ์ หรือเล่าไปก่อนแล้วมาขยายรายละเอียดภายหลัง

และในส่วนของการเล่าเรื่องแบบนี้ ผมคิดว่ามันไปได้ดีกับแนวหนังมากกว่าใน “โคตรรักเอ็งเลย”

เมื่อกล่าวถึงแนวหนัง พอจะสังเกตได้ว่าเป็นการผสมของหนังอย่างน้อย 3 แนว ได้แก่ หนังตลก หนังสยองขวัญและหนังชีวิตครอบครัว

ในแง่ความเป็นหนังตลก ต้องบอกว่าเป็นตลกเลือดสาดกระเซ็นในแง่การเป็นหนังสยองขวัญ ก็เป็นสยองขวัญที่เศร้าสะเทือนใจอยู่กลางเลือดและอารมณ์ขัน

การผสมผสานกันของหนังทั้งสามแนวนับว่าเป็นจุดเด่นอีกอย่างของหนังเรื่องนี้

อย่างไรก็ตาม ถ้าให้น้ำหนักกันจริงๆ ผมคิดว่า “คนหิ้วหัว” เป็นหนังตลก

เมื่อมองในฐานะที่เป็นหนังตลก พอเห็นได้ว่ามีความพยายามที่จะเล่นตลกกับสถานการณ์ (อย่างเช่น หัวกับตัวแยกกันคนละทางแล้วไปอยู่กับหนุ่มสาวคู่หนึ่ง) ตลอดจนจังหวะการรับส่งของภาพ

และยังมีอีกหลายฉากที่เป็นอารมณ์ขันอันเนื่องมาจากบทสนทนา ซึ่งน่าจะถือว่าเป็นลักษณะเด่นอีกอย่างของพิง ลำพระเพลิง

ผมอยากยกตัวอย่างฉากหนึ่ง เป็นฉากที่มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นแล้วเกิดสถานการณ์แบบ “โทรศัพท์ของใครดัง?” ปรากฏว่าเป็นโทรศัพท์ของพระ ตรงนี้ตลกมาก และที่ตามมาก็คือการพูดแบบสวดมนต์ว่า “หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้” ตรงนี้ก็ตลกมากเช่นกัน

แต่ฉากที่ไม่ตลกก็มี อย่างเช่นฉากยืนให้พัดลมเป่าแล้วทำให้เห็นว่าสัมพันธ์กับอาการมีขนตกค้างในลำคอ ดูแล้วไม่ตลกเลย หรือถ้าพยายามอยากจะเล่นตลกกับอารมณ์ขันแบบนี้ ผมคิดว่าน่าจะเป็นสิ่งท้ายๆ ที่ควรจะทำ

ในส่วนของการนำเสนอ ช่วงเปิดเรื่องนั้นทำได้ดี ทั้งการใช้ภาพและเสียง นอกจากนั้น ยังมีส่วนสำคัญที่ทำให้ต้องติดตามอย่างมิอาจคาดคะเนได้ว่าฉากต่อไปจะเป็นอย่างไรและลงเอยแบบไหน

แต่ส่วนที่ยังไม่ดีนักคือในช่วงท้าย ผมคิดว่ามันยืดยาวไปเล็กน้อย

โดยรวมแล้ว ผมดู “คนหิ้วหัว” ด้วยความสนุกสนานพอสมควร (แต่จำเป็นต้องลืมการเล่นตลกบางฉากไปบ้างเหมือนกัน)

ในขณะเดียวกัน ก็พบว่าในความสนุกสนานนั้น หนังก็พอจะมีประเด็นที่ชัดเจนที่ผู้สร้างพยายามจะบอกเกี่ยวกับความรักความอบอุ่นในครอบครัว

ดูแล้วอยากจะเรียกชื่อหนังอีกอย่างว่า “โคตรรักลูกเลย”

ผู้กำกับฯ – พิง ลำพระเพลิง
ผู้แสดง – พิง ลำพระเพลิง, วิสา สารสาส, ภูริ หิรัญพฤกษ์, ศุภักษร ไชยมงคล

ที่มาจากหนังสือพิมพ์