Little Children เราๆ นั้นคือเด็กน้อย

Home / วิจารณ์หนัง / Little Children เราๆ นั้นคือเด็กน้อย

คอลัมน์ เล่าเรื่องหนัง
โดย ติสตู


Little Children ทำให้เกิดเครื่องหมายคำถามกับความเป็น “เด็ก” ในตัวเรา ใครๆ มักพูดเสมอว่าทุกคนมักมีแง่มุมของความเป็นเด็กในตัว จะมากจะน้อยก็ขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อม ประสบการณ์ ฯลฯ ผู้ใหญ่ที่ยังคงมีมุมมองของเด็กอยู่ ด้านหนึ่งจะยังเป็นคนที่สดใส อารมณ์ดี มองโลกแง่ดี ส่วนจะมองอย่างไร้เดียงสาหรือรู้ประสาก็เป็นรายๆ ไป แต่ในทางกลับกันก็อาจส่งผลเสียในทำนองที่ว่า ทำตัวเหมือนเด็กไม่รู้จักโต

Little Children ภาพยนตร์ที่ดัดแปลงจากนวนิยายชั้นดีกำลังตั้งคำถามถึงการปลดปล่อยตัวเองจากความเป็นเด็กในตัว หากแต่เมื่อปล่อยความเป็นเด็กในตัวเองออกมาจากการกักขังนั้นแล้ว สิ่งที่ตามมาคือหากการปลดปล่อยนั้นมากเกินไป เราจะกลายเป็นผู้ใหญ่ที่กำลังทำตัวเหมือนเด็กไม่รู้จักโตหรือไม่

หนังสร้างโจทย์คู่ขนาน และกลับด้านให้เห็น…ปรากฏในฉากหลักที่หมู่บ้านเงียบสงบแห่งหนึ่ง (อารมณ์ของหมู่บ้านประมาณวิสเทอเรียเลน ในซีรีส์ Desperate Housewives) หมู่บ้านที่แม่บ้านพาลูกมารวมกลุ่มเล่นที่สนามเด็กเล่นประจำหมู่บ้าน พาไปว่ายน้ำประจำสโมสร และบรรดาแม่บ้านก็นั่งจับกลุ่มเล่นไพ่ บ้างก็นั่งเม้าธ์เพื่อนบ้าน ขณะที่คุณพ่อบ้านก็ออกไปทำงาน ว่างงานก็รวมกลุ่มเล่นกีฬา

หนังเดินเรื่องหลักผ่านความสัมพันธ์ชู้สาวของ “แบรด” และ “ซาราห์” ที่ต่างฝ่ายต่างก็มีสามีภรรยา แต่ก็พร้อมจะทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาหนีออกจากบ้านมาเล่นกันที่สนามเด็กเล่น (หนังมีสัญลักษณ์ของฉากสนามเด็กเล่น และสระว่ายน้ำเป็นนัยยะตลอดเรื่อง) ทั้งยังลงลึกไปสำรวจความคิดที่ส่งผลต่อพฤติกรรมของตัวละครทั้งสอง

หนังเสนอให้เห็นว่า “แบรด” และ “ซาราห์” ต่างก็มีปัญหาชีวิตคู่ โดยนำเสนอปมในใจ “แบรด” ได้ชัดว่า เขายังคงมีความเป็นเด็กในตัวมากมายเหลือเกิน และแสดงออกมาอย่างชัดแจ้งด้วย เขาแสวงหาการยอมรับแบบไม่มีเหตุมีผล-พร้อมตัดสินใจชั่วแล่น และฉากสุดท้ายของ “แบรด” ยิ่งตอกย้ำความเป็นเด็กนั้น

ข้างฝ่าย “ซาราห์” เมื่อชีวิตคู่มีปัญหาเธอเลือกแก้ไขและประชดประชันด้วยนิสัยที่เหมือนเด็ก หนังสะท้อนให้เห็นว่า “ซาราห์” แทบจะค่อยๆ มีจิตสำนึกความเป็นแม่ลดน้อยลงยามเมื่อเธออยู่กับ “แบรด” เธอมัวห่วงตัวเอง และทำตัวเหมือนเด็กวัยรุ่นปั๊บปี้เลิฟ

ขณะที่ตัวละครสมทบหลักทั้ง “แลร์รี่” อดีตนายตำรวจที่ก้าวร้าวป่าเถื่อนก็มีปมของความเป็นเด็กล้นเหลือ และมีปริศนาซ่อนอยู่ แต่ตัวเขากลับพยายามปกปิดและแสดงอาการก้าวร้าวใส่ “รอนนี่” และแม่ “รอนนี่” นั้นคืออดีตนักโทษอนาจารเด็กที่เพิ่งได้รับการปล่อยตัวกลับมาอยู่ที่บ้าน

แน่นอนว่า “รอนนี่” ย่อมทำให้บรรดาพ่อแม่ผู้ปกครองทั้งหลายในหมู่บ้านหวั่นกลัว เมื่อเขาไปปรากฏตัวที่สระว่ายน้ำ อาการรังเกียจของสังคมตามมาอย่างน่าเห็นใจ พอๆ กับที่เราได้เห็นพฤติกรรมของพ่อแม่ผู้ปกครองที่ไม่ต่างจากเด็กๆ รังเกียจเพื่อนที่เป็นเหาทำนองนั้น

หลากหลายตัวละครในหนัง Little Children จึงสะท้อนมิติของผู้ใหญ่ที่มีพฤติกรรม ความคิด วิถีที่แทบไม่ต่างจากเด็ก ฉากสุดท้ายที่หนังแช่ภาพสนามเด็กเล่นจึงไม่ได้พูดถึงเด็กๆ แต่มันพูดถึงผู้ใหญ่ที่ทำตัวเป็นเด็ก พวกเขาแค่เล่นเกม (โหดๆ) หมดสนุก หรือคิดถึงแม่ก็กลับบ้านเท่านั้นเอง เรื่องราวที่ผ่านมาในสนามเด็กเล่นก็ลืมมันไปซะเท่านั้น

ที่มาจากหนังสือพิมพ์