แปดวัน แปลกคน

Home / วิจารณ์หนัง / แปดวัน แปลกคน

พฤติกรรมของคนปกติอย่างเราๆ บางทีก็อาจจะทำอะไรโดยไม่มีเหตุผล ทั้งยังทิ้งขว้างสามัญสำนัก (ที่ถูกควร) ไปอย่างตั้งใจ และอาศัยภาพนักบุญที่สังคมยกให้ถือมีดทำร้ายใครต่อใครมา

“แปดวัน แปลกคน” หยิบเอาความซับซ้อนในจิตใจของคนนำเสนอผ่าน “หนุ่ม” (ธนเวทย์ สิริวัฒน์ธนกุล) นักศึกษาจิตแพทย์ปีสุดท้าย ที่เลือกทำวิทยานิพนธ์เกี่ยวกับอาการทางจิตของ “ป้าชุบ” (วาสนา ชลากร) หญิงแก่ขี้ลืมและมีอาการหวาดกลัวบางสิ่งแทบตลอดเวลา และ “น้องแพร” (เจนนิษฐ์ โอ่ประเสริฐ) เด็กน้อยที่ถูกดึงเข้าไปสู่บ้านหลังเก่าๆ และติดอยู่ในนั้นถึงแปดวัน แปดวันที่ป้าชุบเป็นผู้ควบคุมชีพจรชีวิตในบ้านทั้งหมด และหมอหนุ่มคือผู้กุมชะตาของคนสองคนในบ้านหลังนั้น
 
การหยิบเอาธรรมชาติของคน 3 วัย (เด็ก,วัยรุ่น และคนแก่) โดยเพิ่มเติมรายละเอียดด้านจิตใจลงไป ทำให้คนดูลืมการดำเนินเรื่องแบบเดิมๆ ที่ต้องมีพระเอก-นางเอก-ตัวอิจฉาไปหมดสิ้น ในส่วนการเล่าเรื่องอาจมีบ้างที่ช้าแบบไม่จำเป็น แต่หากมองในภาพรวมทั้งหมด การขมวดปมและหยิบเอาเรื่องใกล้ตัว อย่างสังคมในหมู่บ้านมาเล่าผ่านตัวละครต่างๆ ในเรื่องถือว่าทำได้ดีทีดียว นอกจากนี้ จุดมุ่งหมายของหนังยังชัดเจนที่จบแบบไม่มีคำตอบแน่ชัด แต่ตั้งใจทิ้งคำถามให้คนดูลองย้อนไปมองสภาพสังคมรอบตัว รวมไปถึงสภาพรอบใจของตัวเอง ว่าในชีวิตจริงเราแอบสวมบทบาทเป็นใครในหนังบ้างหรือเปล่า เพราะในสังคมที่มองกันเพียงเปลือกนอก คนหนึ่งคนอาจเห็นแก่ตัวจนสามารถผลักใครอีกคนให้ล้มโดยไม่แยแส หรือเพิกเฉยต่อการยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ เพียงเพราะผลประโยชน์อันเล็กน้อยของตนคนเดียว
 
“บางทีคนแปลกๆ ในหนังก็อาจเหมือน…เราจนสะดุ้งสุดตัว”

ที่มาจากหนังสือพิมพ์