Persepolis ขำขื่น

Home / วิจารณ์หนัง / Persepolis ขำขื่น

“Persepolis” เป็นหนังแอนิเมชั่นสุดอื้อฉาวที่หลายคนตั้งตารอ หลังจากที่ถูกระงับฉายในหลายประเทศ ด้วยเหตุผลว่าเนื้อหาบางส่วนพาดพิงถึงศาสนาอิสลาม หากตัวหนังก็ยังจะกวาดรางวัลมาเพียบ รวมถึงจูรี่ ไพรซ์ ในเทศกาลหนังเมืองคานส์ปีก่อน

ถึงแม้ว่าจะมีบทวิพากษ์เฉกนั้นแทรกซึมอยู่ในเรื่องราว แต่ความรู้สึกเริ่มแรกที่ปะทะกลับไม่ใช่ประเด็นการเมืองและศาสนา แต่กลายเป็นความขัดแย้งระหว่างอารมณ์หม่น-ขำในชีวิตของมาร์จาน เด็กหญิงจอมแก่นชาวอิหร่าน ที่ลมหายใจในชีวิตถูกกำหนดด้วยหลักเข้มงวดของศาสนา และสถานการณ์จากสงครามในบ้านเกิด แต่ก็พยายามที่จะแสวงหาจุดยืนและอิสระที่พึงมีตามสิทธิของมนุษย์คนหนึ่ง (แม้วิธีการจะแปลกๆ ไปบ้าง) ในโลกที่ผู้หญิงคือเบี้ยล่างของผู้ชาย

มาร์จานพยายามมองรอบข้างด้วยอารมณ์สดใส แม้จะแฝงด้วยน้ำเสียงเสียดสี แต่ก็เรียกเสียงหัวเราะได้อยู่เรื่อยๆ ทว่าในความขำนั้นกลับปนความขื่นอย่างเต็มแรง

ผู้สร้างอย่างมาร์จานี ซาตาร์ปี สาวอิหร่านที่เคยถ่ายทอด Persepolis จากชีวิตตัวเองในแบบฉบับการ์ตูนที่นิตยสารไทม์ยกย่องให้เป็นการ์ตูนที่ดีสุดในปี 2550 มาแล้ว ตั้งใจจะแสดงให้เห็นถึงภาพของ 2 โลกตะวันออก-ตะวันตกที่แตกต่างทางวัฒนธรรม แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความสิ่งใดดีเลิศหรือเลวร้ายสุดโต่ง เพราะภาพลายเส้นขาวดำที่โลดแล่นบนจอกว้าง เพลงประกอบที่กระชากความรู้สึก รวมถึงอารมณ์จากเรื่องราวที่ดิ่งวูบเป็นระยะๆ ล้วนแต่ทำให้ต้องฉุกใจคิดและตั้งคำถามในเหตุการณ์อยู่ร่ำไป

คำถามที่ว่าด้วยสิทธิเสรีภาพ

“เพราะไม่ใช่เพียงแค่อิหร่านหรอกนะ ที่มีประเด็นนี้ ประเทศไทยก็มี ถึงจะไม่รุนแรงเท่า แต่ก็บ่อนเซาะความรู้สึกไม่น้อย”

ที่มาจากหนังสือพิมพ์