Step up 2 : the Streets เต้นหาจังหวะหัวใจ

Home / วิจารณ์หนัง / Step up 2 : the Streets เต้นหาจังหวะหัวใจ

Film
นางสาวรื่นรมย์


ความสำเร็จของหนังภาคแรก คือตัวละครวัยรุ่นกับการเคลื่อนไหวร่างกายประกอบดนตรีของเจเนอเรชั่นนี้อย่างฮิพฮอพและเบรกแดนซ์ ในภาคต่อก็ยังคงเป็นการขยายวัฒนธรรมป๊อปวัยรุ่นฝั่งอเมริกาขึ้นจอใหญ่ ประกอบกับกระแสหนังเต้นมาแรง และคนอเมริกันหันมาตื่นตัวกับการประกวดเต้นมากขึ้น ทีมงานต้องพยายามสร้างให้ Step Up 2 : The Streets มีสไตล์เป็นของตัวเองและมีเรื่องราวที่สมจริง

โดยการสร้างเนื้อหนังกับการค้นหาทางของวัยรุ่น ผ่านตัวละครเอกที่ชื่อ แอนดี้ เวสต์ สาวน้อยผู้รู้เพียงว่าเธอชอบการเต้น แต่จะทำอย่างไรต่อนั้น ทั้งหมดคือโจทย์ที่หนังนำผู้ชมไปค้นหาพร้อมๆ กับตัวละครตัวนี้

ขณะที่ Step Up ภาคแรก เล่าเรื่องราวของนักเต้นที่พยายามก้าวจากข้างถนนสู่บนเวที Step Up 2: The Streets เดินในทางตรงกันข้าม เป็นเรื่องราวของนักเรียนจากโรงเรียนศิลปะสุดหรู จะกลับลงไปเต้นในการแข่งขันใต้ดินสุดเร่าร้อนและต้องงัดท่าพิสดารมาสู้กัน คำว่า The Streets ในชื่อหนัง เป็นการอ้างอิงชื่อเวทีการประกวดของกลุ่มวัยรุ่นที่จัดกันเองแบบนอกคอก เรียกว่า เดอะ สตรีทส์ ในเมืองบัลติมอร์ นั่นเอง

เรื่องมีอยู่ว่า แอนดี้ เวสต์ สาวน้อยผู้ทำอย่างใจได้เพียงอย่างเดียว นั่นคือการเต้น แต่เมื่อแม่เสียชีวิต แอนดี้ไปอาศัยกับซาร่า (ซอนย่า ซอห์น) เพื่อนรักของแม่ แต่เธอรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง สำหรับแอนดี้ ครอบครัวที่แท้จริงของเธอคือกลุ่มนักเต้น ‘410’ และไทเลอร์ เกจ (แชนนิ่ง เททัม) เพื่อนบ้านที่คอยดูแลและปกป้องเธอตลอดมา

หลังจากโดดเรียนเป็นร้อยครั้งเพื่อไปซ้อมเต้นกับกลุ่ม 410 ผู้อุปถัมภ์แอนดี้ก็คิดจะส่งเธอไปเมืองอื่น แต่โชคดีมีคนช่วยให้แอนดี้อยู่ต่อ โดยมีเงื่อนไขต้องเข้าเรียนในโรงเรียนสอนศิลปะแห่งแมรีแลนด์ เมื่อเข้าไปเรียนในโรงเรียนสอนศิลปะสุดไฮโซประจำรัฐ แอนดี้ก็ต้องปรับตัวเข้ากับสังคมใหม่ แต่นั่นหมายถึงเธอต้องเสียสายสัมพันธ์กับกลุ่มเพื่อนเก่าใน 410 แต่แอนดี้ไม่ยอมแพ้ เธอเข้าร่วมทีมเต้นของนักเต้นสุดฮอตประจำโรงเรียน เชส คอลลินส์ (โรเบิร์ท ฮอฟแมน) ที่ลงสมัครเข้าแข่งขันการเต้นใต้ดินของบัลติมอร์ที่เรียกว่า ‘เดอะสตรีทส์’ ความรู้สึกดีๆ ก่อตัวขึ้นระหว่างแอนดี้และเชส นำไปสู่การคลี่คลายในทุกๆ เรื่องในที่สุด

ภาพเค้าลางของวัฒนธรรมวัยรุ่นที่มีดนตรีฮิพฮอพนำ มีศิลปะกราฟิตตี้และมีท่าเต้นที่พัฒนาจากเบรกแดนซ์ เป็นฉากหลัง ขณะที่ความคุ้นเคยเก่าๆ กับพล็อต วัยรุ่นสับสน การค้นหาทางและการพัฒนาพรสวรรค์ รวมไปถึงช่องว่างระหว่างคนรุ่นพ่อแม่กับลูกวัยรุ่น และขาดไม่ได้คือความสัมพันธ์ระหว่างกลุ่มวัยรุ่นด้วยกันเอง ทั้งเพื่อนและเพื่อนต่างเพศ ทั้งหมดที่พูดถึง ถูกใส่ไว้เป็นโครงของหนัง

แต่ส่วนที่เป็นเนื้อ เป็นหนังจริงๆ นั้น น่าจะเป็นการออกแบบท่าทางองค์ประกอบการเต้นรำเสียมากกว่า ถ้าหนังบู๊นางเอกวัยรุ่นอย่างช็อคโกแลต มีจุดขายที่การสู้จริงและเจ็บจริง หนังเต้นรำกึ่งโรแมนติกเรื่อง Step Up 2 : Street ก็มีจุดขายที่นักแสดงนำของเรื่องทั้งหมด ก็มีทีเด็ดที่พวกเขาและเธอ เต้นเองจริง รวมถึงนางเอกวัยรุ่นดวงใหม่ที่ฮอลลีวู้ดกำลังดันสุดฤทธิ์อย่าง เบรียนา อีริแกน ที่เคยผ่านงานมิวสิควิดีโอเพลง Numb ของ Linkin Park ก่อนจะมาสู่จอเงิน และโรเบิร์ท ฮอฟแมน หนุ่มหล่อจากซีรีส์สุดฮิต CSI

สำหรับหนังแนวเต้นตามจังหวะหัวใจวัยโจ๋ ความน่าเชื่อถืออาจไม่ใช่ประเด็นสำคัญนัก เพราะเมื่อมันอิงกับศิลปะการร่ายรำ ความสวยงาม ย่อมมาก่อน หากว่ากันเฉพาะจุดนี้ Step Up 2 : Street ก็ถือว่าสอบผ่าน ฉากขายอย่างการเต้นรำในสายฝน ที่บรรดาขาแดนซ์ดวลกันอย่างเมามัน เป็นไฮไลต์และไคลแมกซ์ ที่มีการประสานองค์ประกอบด้านอารมณ์เพลง จังหวะ การเคลื่อนไหวของตัวละครและบรรยากาศของหนังได้ไม่เลวทีเดียว

ที่มา เสาร์สวัสดี