เจมส์ บอนด์ 007 ควอนตัม ออฟ โซเลส รสชาติไม่คุ้นลิ้น (แต่อร่อย)

Home / วิจารณ์หนัง / เจมส์ บอนด์ 007 ควอนตัม ออฟ โซเลส รสชาติไม่คุ้นลิ้น (แต่อร่อย)

โดย แป้งร่ำ


ลองหลับตาแล้วจินตนาการถึงผู้ชายที่ชื่อว่า เจมส์ บอนด์ กันหน่อยดีไหม

พนันได้เลยว่าร้อยทั้งร้อย ภาพของสายลับหนุ่มพราวเสน่ห์ เพียบพร้อมไปด้วยอุปกรณ์ไฮเทค และมีรสนิยมเลิศหรูขับรถราคาแพง จะเด้งขึ้นมาทันที

ไม่แปลกหรอก ก็นี่คือภาพของ เจมส์ บอนด์ ที่เคยคุ้นบนหน้าจอตลอดมานี่นา และเป็นเอกลักษณ์ที่แยกบอนด์ออกจากหนังสายลับทั่วๆ ไป ยิ่งเวลาผ่านไปบอนด์ก็ชักจะเก่งขึ้นเรื่อยๆ ทว่าเป็นความเก่งที่ไม่พ้นเรื่องราวในพล็อตเดิมๆ ที่ไม่ต่างอะไรจากเหล้าเก่าในขวดใหม่

กำลังชักจะเบื่อบอนด์ ภาคกาสิโน รอยัล ก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับความเปลี่ยนแปลง (ถ้าไม่เปลี่ยนคงตายสนิทจากความซ้ำซาก)

เพราะสายลับคนล่าสุด แดเนียล เครก ฉีกบอนด์จากกรอบของ (เกือบจะเป็น)ซุปเปอร์ฮีโร่ ให้ก้าวสู่และสัมผัสได้ถึงความเป็นมนุษย์ มนุษย์ที่มีความรู้สึกหลากหลายในจิตใจ

และ ควอนตัม ออฟ โซเลส ก็ยิ่งตอกย้ำรสชาติที่ไม่คุ้นลิ้นนี้ ให้คุ้นชินยิ่งกว่าเดิม

ต้องทำความเข้าใจก่อนว่า 2 ภาคที่ว่าเป็นปฐมบทที่นำไปสู่ตัวตนของบอนด์ที่หลับตาแล้วเห็นภาพนั่นล่ะ

โดยควอนตัม ออฟ โซเลสเป็นเสมือนภาคต่อของกาสิโน รอยัล ที่ขยายขึ้นมาเพื่อสะสางปมในใจของบอนด์ในแง่มุมต่างๆ ทั้งความโกรธที่คิดว่าถูกคนรักหักหลัง และความแค้นที่ต้องการจะทวงคืน

เพราะงั้นต่อให้ดูบอนด์มาทุกภาค แต่ถ้าไม่ดูกาสิโน รอยัลมาก่อน อาจงงได้ในช่วงหนึ่ง ทว่าเมื่อพ้นความงงแล้วความทึ่งจะตามมา

เครดิตหนึ่งที่ต้องยกให้คือผู้กำกับฯอย่าง มาร์ค ฟอสเตอร์ ผลงานที่ผ่านมาของเขา อาทิ เดอะ ไคท์ รันเนอร์, สเตย์ หรือไฟดิ้ง เนเวอร์แลนด์ แสดงให้เห็นถึงฝีมือที่หลากหลาย โดยเฉพาะการเล่นกับประเด็นมิติทางลึกที่ซับซ้อนของตัวละคร

และเมื่อเขามาจับบอนด์ นัยยะความเป็นมนุษย์ของบอนด์หรือตัวละครสำคัญอื่นๆ อย่างเอ็ม จึงถูกตีความและนำเสนอได้ในฉากต่างๆ ได้อย่างกลมกลืนไปกับความมันส์ของฉากแอ๊คชั่นที่คุณภาพมาตรฐานไม่มีคำว่าด้อยลง

เพราะเสน่ห์ของบอนด์ไม่ได้ถูกวางเฉยจนกลายเป็นหนังดราม่า แต่มีลักษณะของการเผยเอกลักษณ์ต่างๆ อย่างค่อยเป็นค่อยไป ทั้งในเรื่องของอุปกรณ์เท่ๆ ที่ทำเอาตาลุกวาว รวมถึงการหว่านเสน่ห์ให้สาวๆ ที่ผสานกับความดิบห่ามอย่างฆ่าได้แบบไม่ต้องถามใคร

ด้าน แดเนียล เครก ที่ถึงไม่ค่อยหล่อเท่าไหร่เมื่อเทียบกับบอนด์คนอื่น แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่บอนด์คนนี้บู๊ระห่ำแบบห่ามๆ ผ่านแววตาลุ่มลึกที่สะท้อนความรู้สึกสับสนในแต่ละห้วงอารมณ์ ความเท่ก็นำหน้าหน้าตาอยู่หลายขุม โดยมีสาวบอนด์คนล่า โอลก้า คูรีเรนโก้ ที่ไม่ได้ถูกสร้างให้มีความหมายเพียงเพื่อรองรับเรื่องเพศ มาร่วมทำให้บอนด์เติบโตขึ้น ด้วยความรู้สึกของเพื่อนร่วมชะตากรรมของการสูญเสีย พร้อมกับ มาติเย อามัลริค ที่ต้องปรบมือให้เลยกับแววตาที่ทั้งโรคจิต โลภ และโหดเหี้ยมบนใบหน้านิ่งระหว่างกำลังคิดแผนการชั่วๆ หาผลประโยชน์เข้ากระเป๋าตัวเองบนความเดือดร้อนของประชาชนในประเทศโลกที่สาม

ถึงแม้ว่าช่วงท้ายของเรื่องราวจะสะดุดอารมณ์บ้างกับการแผ่วปลายตอนจบ ต่างจากกาสิโน รอยัลที่กลมกล่อม ลุ่มลึก และเข้าถึงใจได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่ด้วยทุกองค์ประกอบที่ลงตัวก็ทำให้เจมส์ บอนด์ 007 : ควอนตัม ออฟ โซเลส ถือเป็นหนังแอ๊คชั่นคุณภาพดีเรื่องหนึ่ง

แม้รสชาติจะไม่คุ้นลิ้น แต่ก็มีความอร่อยอยู่เต็มจาน

อย่างไรก็ตาม ภาคหน้าคนดูคงไม่สนใจที่มาของสายลับแล้ว ปัญหาของบอนด์คือจะยังย่ำอยู่กับที่ หรือจะพัฒนาไปในทิศทางไหน และ แดเนียล เครก จะสามารถก้าวผ่านความห่ามสู่ภาคสุขุมนุ่มลึกได้หรือเปล่า

เป็นโจทย์ที่ทั้งท้าทายและน่าจับตาดูไม่น้อยเลย

ที่มาจากหนังสือพิมพ์