Hanamizuki ความรักเดินทางไกล

Home / วิจารณ์หนัง / Hanamizuki ความรักเดินทางไกล

เป็นธรรมเนียมไปแล้วหรือไงไม่ทราบ ที่ทุกสิ้นปีในช่วงที่อากาศกำลังหนาว ๆ บรรยากาศวันคริสต์มาสและปีใหม่อบอวลไปทั่ว จะมีหนังรักญี่ปุ่นซึ้ง ๆ เรียกนํ้าตาสาว ๆ ลงโรงฉายในบ้านเรา? (ปีที่แล้วเรื่อง I Give my first love to you ) อะไรจะเข้ากันขนาดนั้น

สำหรับใครที่เคย ติดตาตรึงใจกับฉากรักใน Be With You และ Nada Sou Sou โนบุฮิโร่ โดอิ ผู้กำกับชื่อดังที่เคยฝากผลงานสุดโรแมนติก ปลุกกระแสให้ชาวอาทิตย์อุทัยหันมาเชื่อในรักแท้ วันนี้เขากลับมาอีกอีกครั้งกับภาพยนตร์เรื่องใหม่ ที่เปิดตัวติดอันดับ 1 ติดต่อกัน 2 สัปดาห์ในประเทศญี่ปุ่น เรียกนํ้าตาจากคนทั่วเกาะ และกวาดรายได้ไปทั้งหมดถึง 2,000 ล้านเยน

Hanamizuki มีเพลงประกอบชื่อเดียวกัน ซึ่งเป็นเพลงรักที่ได้รับความนิยมอย่างมากในปี 2005 จนกลายมาเป็นแรงบันดาลใจของผู้กำกับในการทำหนังเรื่องนี้ เนื้อหาของเพลงกล่าวถึงคน ๆ หนึ่งที่พร้อมจะเสียสละ เพื่อที่จะได้เห็นคนที่ตัวเองรักมีความสุข ฮิโตโตะ โย ผู้แต่งและผู้ร้องเพลง Hanamizuki เขียนเพลงนี้ขึ้น หลังจากที่ได้เห็นนํ้าตาของผู้คนในช่วงเหตุการณ์ 9/11 โดย ญี่ปุ่น ได้ใช้ ต้นฮานะมิซึกิ (ต้นวู้ด) เชื่อมความสัมพันธ์กับสหรัฐอเมริกา พร้อมคำสัญญาที่จะเป็นพันธมิตรกัน

ตัวหนังว่าด้วยความรักในวัยรุ่น ของ ซาเอะ รับบทโดย ยูอิ อารางากิ ไอดอลสาวหน้าใสขวัญใจหนุ่ม ๆ ทั่วเอเชีย กับ โคเฮ แสดงโดย โทมะ อิคุตะ ที่เต็มไปด้วยอุปสรรคมากมาย เมื่อ ยูอิ ไฝ่ฝันที่จะเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยในโตเกียว เพื่อจบออกมาหางานดี ๆ ทำ ขณะที่ โคเฮ มีความฝันที่จะทำอาชีพเป็นชาวประมงตามรอยของ พ่อ และ ปู่ เส้นทางชีวิตที่เลือกทำให้ทั้งสองห่างไกลกันเรื่อย ๆ ระยะทาง รวมถึงระยะเวลาเริ่มเข้ามาเป็นตัวพิสูจน์ความรักของทั้งคู่ว่าจะหนักแน่น มั่นคงเหมือนต้นฮานะซึมิกิหรือไม่

ใครที่คิดว่าจะได้ชมหนังรักหวาน ๆ ซึ้ง ๆ ขอแสดงความเสียใจด้วย เพราะเนื้อหาในเรื่องค่อนข้างจะดราม่าและเข้มข้นทีเดียว แต่จะด้วยการนำเสนอหรืออะไรสักอย่างไม่แน่ใจ ทำให้ตัวหนังมีความน่าเบื่อเจือปนอยู่ในหลายฉาก แม้จะเล่นกับจุดของเวลากับระยะทางชัดเจน ทว่า ไร้ความตื่นเต้น เนื้อหาพอคาดเดาล่วงหน้าได้ไม่ยาก

รู้สึกว่า โนบุฮิโร่ จะฝีมือตกลงเรื่อย ๆ ผมรู้สึกประทับใจหนังของเขาน้อยลง ๆ จาก Be With You สู่ Nada Sou Sou ถึง Hanamizuki แนวทางการทำหนังของเขาขาดความแปลกใหม่ จนดูเหมือนจะซํ้าไปซํ้ามา หรือว่าผมคาดหวังมากเกินไปหว่า?

ยูอิ ทำได้ดีในบทนักเรียนม.ปลาย จนถึงสาววัยทำงาน เธอดูเป็นคนเดียวในเรื่องที่มีความเปลี่ยนแปลงมากที่สุด ผิดกับ โทมะ ที่เวลาผ่านไปกว่า 10 ปีแต่ตัวละครยังไม่ต่างไปจากตอนเริ่มเรื่อง แถมยังแสดงอารมณ์ออกมาได้ไม่ถึงเท่าไหร่ เชื่อว่าสาว ๆ หลายคนแอบเทใจให้พระรองมาดนิ่งมากกว่า

สิ่งที่น่าชื่นชม คือการถ่ายภาพที่ทำได้สวยงาม ภูมิประเทศทั้งในญี่ปุ่น สหรัฐอเมริกา แคนาดา ดูสวยแบบเรียบ ๆ แต่แฝงไว้ด้วยความน่าตื่นตา มีการพูดถึงประเด็นปัญหาสังคมญี่ปุ่นไว้เยอะ อาทิ คนจากชนบทอพยพเข้าไปในเมือง อาชีพของคนท้องถิ่นที่กำลังล่มสลาย การต่อสู้ชีวิตในเมืองใหญ่ ครอบครัวที่ค่อนข้างห่างเหิน มีการไปแตะเรื่องผลพวงจากสงครามบ้างเพียงเล็กน้อย ดูไม่ค่อยมีนํ้าหนักเท่าไหร่

กระนั้น หลังดูหนังจบ ความรักแท้ที่กินเวลานานกว่า 10 ปี อาจทำให้ผู้ชมหันกลับมาถามกับตัวเองว่า หากเป็นคุณกับคนรักจะหนักแน่นได้ขนาดไหนถ้าอยู่ไกลกันคนละซีกโลก และเพื่อคนที่คุณรักแล้ว นานแค่ไหนที่คุณรอได้

นกไซเบอร์